Dorcas

Nieuws

06 december 2018 door Dorcas

Helena voedt het kind van haar verkrachter op

Ik ken iemand. Ik wil u graag over haar vertellen. Het is nodig dat u haar verhaal kent omdat het zo donker is. Niet alleen nu voor Kerst, maar het hele jaar door. Haar naam is Helena. Haar verhaal zou het verhaal van uw buurvrouw kunnen zijn. U kent ze vast wel. Mensen voor wie het dagelijks ploeteren is. Alleenstaande moeders die leven onder bijstandsniveau. Voor hen zijn de dagen zo donker en de nachten zo lang. Hoop kunnen ze niet meer zien. Armoede maakt dat het onzeker is of ze morgen wel te eten hebben. Niet gezien worden maakt dat je zeker weet dat je er niet toe doet.

Ik ken zo iemand. Helena. Het is iemand die het kind van haar verkrachter opvoedt. En die zielsveel van haar dochter houdt. Maar elke ochtend laat ze het meisje wel zonder ontbijt en in hetzelfde gele jurkje de deur uit gaan. Niet omdat het kan, maar omdat het moet. Helena sleept met één been. Geld voor de dokter is er niet. Dat ze minder mobiel is, maakte deze vrouw werkloos. En slachtoffer. Negen maanden na de donkerste dag van haar leven is Hanna geboren.

‘Ik ken iemand’, zei ik laatst tegen iemand en vertelde het verhaal van Helena. Hij schrok. ‘Zo, dat is heftig’, zei hij. Toen voel het even stil. ‘Helena woont in Ethiopië’ ging ik verder. ‘Ahhhh, okee…’, reageerde hij en ging over tot de orde van de dag. Maar ik begrijp dat niet. Is het erger voor een Nederlandse, dan voor vrouw uit Afrika? Staat dat dan in een ander licht? Waarom halen we onze schouders op voor mensen uit een ander land?

Anno 2018 is het zó donker. In Nederland, in Ethiopië en in de rest van de wereld. Ieder mens - in het donker of in het licht - is waardevol. Voor geen enkel iemand haal ik mijn schouders op. Ik wil én kan helpen. Heel concreet. Met Kerst denken we aan hoe het licht naar de wereld kwam. Juist omdat de wereld zo donker is. Kerst is een belangrijk moment om een lichtpuntje te zijn. Maar hoe dan en waar? Een groot prediker zei ooit: ‘als ik een lantaarnpaal was, dan wil ik niet in de verleiding komen om in een mooi groot park tussen de andere lantaarnpalen in te staan. Als lantaarnpaal wil ik schijnen in de donkere, gevaarlijke en stinkende steegjes.’

Dorcas kent wereldwijd honderdduizenden mensen zoals Helena. Wij willen voor hen een lantaarnpaal zijn op de plekken waar het zo donker is. U ook?

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher