hoop

God

28 november 2018 door IJM

Haar pop verloor ze, haar hoop niet

Als hoop een vlam is: blijft zo’n vlam dan vanzelf branden? Ook bij een kind dat dag na dag bedreigd wordt, uitgescholden en mishandeld?

In Zuid-India werden pas zes kinderen bevrijd. Twee jaar lang moesten ze houthakken, dag na dag. Deze kindslaven hadden niet eens een kamer om in te slapen. Modderige tenten en dekzeilen dienden als huis.

Na hun bevrijding maken de kinderen tekeningen met sociaal werkers van IJM. Verrassend genoeg tekenen ze niet de grauwe, hopeloze wereld waar ze vandaan komen. Op de papieren verschijnen kleurrijke huizen, bomen en bloemen. Daarboven straalt een zon.

Een klein meisje tekent een vlieger en een pop uit haar dorp vroeger. Die was ze kwijtgeraakt. Ze mist ze nog steeds, vooral haar pop. Maar ze kan weer dromen en tekenen. Het licht en de hoop straalt je van de tekeningen tegemoet.

Reden om te blijven vechten. Om te zeggen: we pikken het niet dat kinderen worden weggerukt bij hun pop en bij hun vlieger. Dat ze gebruikt worden als slaaf of ‘speeltje’ van volwassenen en niet langer zelf kunnen spelen.

Tijdens het tekenen praten de kinderen hardop over hun dromen. De één wil dokter worden, de ander politieagent.

Ja, hoop kan ineenkrimpen en een piepklein vlammetje worden. Maar hoop is hardnekkiger dan je denkt. Zo’n minivlammetje kan een hart ineens weer vol in lichterlaaie zetten.

Meer lezen over deze bevrijde kindslaven? Ga naar https://www.ijmnl.org/recenteverhalen/304/zes-geredde-kinderen-dromen-nu-van-thuis.html.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher