Christian Tan

God

04 december 2018 door Christian Tan

Het gaat niet om de pepernoten

Afgelopen week. Net klaar bij Albert Heijn. Ik had haast en het was koud. Zeker voor vers uit de Caraïben teruggekeerde zendelingen. Buiten de winkel bedacht ik me dat onze 5-jarige grote Sinterklaasfan thuis wel heel blij zou worden van een dikke zak pepernoten. Dus ik ging nog even terug naar binnen.

Voor me in de rij een dametje in scootmobiel. Ik hoor aan haar accent én haar lieve gedrag dat het een Indisch dametje moet zijn, en als ze omdraait zie ik dat m’n instinct me niet in de steek laat. Ze kon niet goed bij de boodschappen op de band, dus ik help haar even alles in haar scootmobielmandje voorop te doen. Ze vindt het heel lief maar ik zeg dat zéker lieve Indo-tantetjes altijd geholpen moeten worden (ja ja, wij discrimineren positief, haha).

Ze herkent me ergens van en ik haar. Dan blijkt ze de beste vriendin te zijn van een ander Indisch tantetje dat wat jaren terug, toen we nog voorgangers hier in de stad waren, tot geloof was gekomen. Ze groeide razendsnel in haar geloof en ik zei destijds tegen haar dat ik zo verbaasd was dat ze zo snel dingen van God leerde (vergeving vragen & anderen vergeven, conflicten bijleggen), waar anderen soms jaren over deden na hun bekering. Heel snel snapten we waarom: ze kreeg (vroeg in de 50) een hersentumor en was binnen een maand overleden. (Geweldig detail is dat ik een week eerder ook al precies haar tienerdochter in een kapperszaak ontmoette, een hele emotioneel mooie ontmoeting, en haar weer mocht koppelen aan de tienergroep van de gemeente hier… prachtig).

Glunderend nam ze afscheid en toen ze al een paar meter weg was gesjeesd in haar scootmobiel riep ze me na, galmend door de koude novemberlucht: “Het ging niet om de pepernoten, hè?”

Dit tantetje in de scootmobiel was dus bij de begrafenis geweest en dat had diepe indruk gemaakt. Was extreem druk die rouwdienst en ook de enige begrafenis die ik zelf helemaal alleen heb moeten leiden (we hadden een jonge gemeente… wel tientallen huwelijken en baby’s opdragen namelijk!).

Ik zei haar dat ze ook naar de kerk moest gaan, net als haar vriendin destijds. Dat Jezus net zulke geweldige dingen kan doen voor haar als die mooie veranderingen die ze toen zo duidelijk bij haar maatje gezien had.

Tante opende zich meteen en vertelde hoe ze altijd ‘schreeuwde’. Naar boven, naar God, of Wie daar ook maar naar haar luisterde en haar lot bepaalde. Dat ze vond dat ze wel genoeg op haar bordje had… waarna ze zich altijd ook meteen verontschuldigde en wist dat ze haar lot moest aanvaarden. Ze vertelde dat ze kanker heeft en nog meer ellende. Hoe haar zoon zo hartverscheurend vroeg overleden was en het enige dat ze wilde is weten dat ze hem in de hemel ooit weer mag gaan zien. En dat ze daarom maar zo lief mogelijk tegen iedereen wilde doen om een plekje in de hemel te mogen verdienen. Dat ze in haar toestand met vreselijke krampen, elke week 3 uur in de auto zat om op te passen bij haar kinderen in het westen. Maar ja, “wie weet was ik in mijn vorige leven wel een moordenaar”… hoe kan je daar nou tegenop.

Onze lieve tante begon meer en meer te beseffen dat het misschien toch inderdaad God was die dit gesprek op gang had gebracht.

Mijn hart werd zo geraakt en ik vertelde haar dat ik zulk goed nieuws voor haar had. Al weet ik niet waar haar zoon nu is, zij kan zeker gaan weten dat ze voor eeuwig in de Armen van Liefde, Liefde die voor altijd meer dan vervullend genoeg is voor elke schreeuw van ons hart. Ze had best wat tegenstand en argumenten en twijfels maar ik drukte haar met alle hartstocht en soms bijna smekend op het hart dat ik weliswaar een gewone kerel en geen Messias ben, maar toch echt geloof dat dít moment een antwoord is op haar gebeden en schreeuwen naar God. Hoe de Hemel haar gehoord had, en net als bij Cornelius (Handelingen 10) een Petrusje op haar pad bracht om de weg te wijzen. Ik vertelde over Jezus, het kruis, Hij als Lam van God, vergeving, de hemel, hoe haar vriendin destijds zo’n rust vind hierin, hoe ze nét op tijd thuiskwam voor de eeuwigheid. Hoe goede werken ons niet kunnen redden maar genade en geloof in Jezus wél! Haar hart ging meer en meer open. Hartverwarmend was het, en het deed me vergeten dat ik eigenlijk veel haast had (want gezin wachtte op boodschappen voor het eten, plus iemand aan wie ik de auto zou brengen), én het héél héél erg koud had daar buiten voor de supermarkt.

Een oudere man stond al een tijdje net te doen of hij op zijn telefoon aan het kijken was. Maar opeens begon hij zich ermee te bemoeien: “Zeg meneer, zullen we het even eerlijk doen?” Z’n woorden waren misschien niet helemaal goed gekozen, maar ik begreep dat hij dacht dat ik als agressieve religieuze fanaticus op kwetsbare oude invalide dametjes afstapte om hun zieltje te winnen voor mijn sekte. Ik stelde hem gerust en bood vrolijk aan ook aan hem te vertellen over mijn enthousiasme voor Jezus. Nadat ook tante zelf getuigenis gaf van hoe ze me kende, ik de dominee was die haar vriendin had begraven en hoe geweldig ze het gesprek vond allemaal, en ik óók mijn waardering uitsprak voor zijn oplettendheid en beschermende instincten, betuigde onze bromsnor plotseling ook zijn respect voor het feit dat ik goed en positief bezig was met ‘het geloof’.

Onze lieve tante begon meer en meer te beseffen dat het misschien toch inderdaad God was die dit gesprek op gang had gebracht. En, zei ze, misschien gaf God je daarom wel het idee nog een keer de winkel in te gaan voor de pepernoten. Ik zei dat ik voor haar ging bidden, dat als zij straks in haar autootje weer de pijnlijke lange rit naar de Randstad zou maken, ze geen pijn zou hebben, en ook dat God Zelf zou bevestigen in haar gevoel en geest dat Jezus the way to go was. En natuurlijk even duidelijk gemaakt waar en hoe laat de kerkdienst in Leef! Zutphen was, én waar ze ons huis kon vinden mocht er iets zijn.

Glunderend nam ze afscheid en toen ze al een paar meter weg was gesjeesd in haar scootmobiel riep ze me na, galmend door de koude novemberlucht: “Het ging niet om de pepernoten, hè?”

Nee mensen. Het gaat niet om de pepernoten.

Klik hier om de weblog van Christian Tan te bezoeken.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher