God

30 november 2018 door Matthijn Doekes

Alleen een leerling kan ooit een leraar worden

Als mens ben ik karakteristiek gezien koppig. Dit heb ik genetisch geerfd van mijn vader: als iets ja is, is iets ja en niet misschien. Dat zwart-witte kan een kracht zijn, indien je ergens voor staat, weet iedereen dan ook waar je voor staat. Echter, meestal is een zwakte, omdat je niet meer open staat voor een andere mening, voor correctie of voor nuancering.

Zo begon ook mijn reis als gelovige: radicaal en recht voor zijn raap. Geplaatst in een kerk die dit ook als karaktertrek in zich had, wat werkte als een katalysator op mijn geloofsbeleving.
Ik leerde om onverschrokken te evangeliseren, radicale teksten te schrijven voor mijn liedjes en radicale keuzes voor God te maken. Soms was dit tot zegen, als ik afscheid nam van dingen die niet goed voor me waren. Soms ook, was dit onnodig beledigend of confronterend en verloor ik vrienden of deed ik andere christenen pijn door hun ideeen of andere doctrines af te doen als onzin.

Indien namelijk het Gods plan was geweest om iedereen alleen naar 'Zijn stem' te laten luisteren, dan had Hij al bij het begin niet ingesteld dat er discipelen waren.

Wat ik echter ook leerde vanaf het begin van mijn reis als gelovige, was om me dienstbaar op te stellen in de kerk en om gehoorzaam te zijn aan mijn leiders daar. Het koste sommige vele manuren om me over te halen hiertoe, als ik weer eens tegensputterde en mijn eigen ding wilde doen.
Ik leerde de basiszaken van het evangelie en ik leerde volharding en het neerleggen van mijn ego.

Nadat ik volwassen werd als gelovige, Bijbels gezien jarenlang goed onderwijs had gevolgd, kon ik ook steeds meer zelf onderscheiden wat Bijbels doctrinaal verantwoord was. Ik had een bepaalde rust gevonden door de mix van vertrouwen en nederigheid. Vervolgens leerde ik door mijn werk met daklozen bij het Leger Des Heils mijn eigen vooroordelen kennen, mensen helpen zonder aanzien des persoons en hoe God kan werken door verschillende gelovige christenen heen. Het nuanceren van de theoretische naar meer de praktische kant van het geloof. Iets dat heel confronterend kan zijn en je doet nadenken over de uitvoering van sommige dogma's in het dagelijks leven. Relativeren en groeien in genade werden mijn deel.

Dit lijken tegenstellingen te zijn, echter, ik geloof dat je als mens en als gelovige beiden nodig hebt. Je hebt het nodig om ongezouten preken te horen en 'grof volkoren' kerkonderwijs te genieten. Je hebt het nodig om gecorrigeerd te worden in je wandel als gelovige door mannen Gods. En je hebt het nodig om de wereldse realiteit te leren kennen, waarin het toepassen van wat je geleerd hebt, je in conflict brengt met de realiteit, die een stuk grijzer is dan het zwart-witte idee waarmee je begon. Dit brengt balans.

Er zijn tegenwoordig gelovigen die zeggen alleen de 'stem van God' te volgen. Zij benoemen altijd het Bijbelgedeelte waar het spreekt over dat 'de Geest je Leraar zal zijn en je alle dingen zal leren.' Hieruit halen zij dat zij zich niet hoeven te onderwerpen aan oudsten of voorgangers en zeker niet door hen gecorrigeerd hoeven worden. Immers, 'De Geest heeft me dit Zelf gezegd' of 'de Geest heeft me er juist niets over gezegd'. De Bijbel spreekt echter wel degelijk over menselijke leraars, zoals de discipelen in de eerste gemeente al. En ook 'laat niet velen uw leraar zijn', wat impliceert dat je wel leraars moet hebben, maar niet teveel tegelijk.

Ik adviseer jong gelovigen dan ook altijd om goed onderwijs te zoeken en correcties te aanvaarden. Sommige vinden het verdrietig te horen als ik dat zeg. Ze willen liever hun eigen gang gaan.

Gelet op de context van het hele NT is dit een foutieve instelling. Het is niet goed om zo'n tekst te isoleren zonder de rest van de instructies over de Kerk of gemeente erin te betrekken. Indien namelijk het Gods plan was geweest om iedereen alleen naar 'Zijn stem' te laten luisteren, dan had Hij al bij het begin niet ingesteld dat er discipelen waren, die geroepen werden om na Jezus' hemelvaart in Zijn naam over de wereld uit te spreiden om mensen het Woord te verkondigen. Ook hadden zij de instructies van Paulus niet nodig gehad, zoals beschreven in zijn brieven. En het was niet nodig geweest leiders aan te stellen, iets wat wel degelijk wordt aangetoond in de brieven van het NT. Ja, zelfs met instructies waaraan een leider zou moeten voldoen.

Zo is het dus Gods werk om via mensen en hiërarchie te werken. Het lijkt me dat het je niet onder gezag stellen van kerkonderwijs of -instructies je eerder tegen zal werken in je ontwikkeling als gelovige. Ja, de Geest zal je alles leren, de Heilige Geest is je Leraar, echter, deze werkt vaak via anderen mensen en via menselijke contacten, mensen die reeds door veel van dezelfde dingen heen zijn gegaan en je kunnen helpen om de juiste keuzes te maken. Daarnaast is het zo dat God zijn kinderen tuchtigt, niet om ons te straffen, maar juist om ons karakter te vormen.

Uiteraard is het zo dat je de altijd de geesten moet testen of iets uit God is. En of wat je leiders preken vanaf de pulpit wel Bijbels is. Maar indien er correcte doctrine wordt verkondigd en er geen machtsmisbruik plaats vindt, is er weinig reden om niet in gehoorzaamheid en nederigheid te wandelen. God verhoogt wie Hij wil te zijner tijd.

Kun je dan niet overleven als gelovige zonder kerk? Zeker wel. Velen gaan door periodes zonder gemeente, om wat voor reden dan ook. Zelf heb ik dat ook meegemaakt. Het is dan wel lastiger om je eigen 'blindspots' te kunnen zien, en het stagneert je groei en isoleert je, indien je niet uitkijkt.

Je hebt er altijd profijt van en zult veel minder 'meewaaien' in alle richtingen en een standvastiger geloof hebben op lange termijn.

Soms brengt God je een tijd een woestijnperiode in, al is dat niet zo afhankelijk van of je onder de mensen bent of niet. Het bij een en dezelfde kerk blijven je hele leven is ook niet nodig. Zolang je maar geen permanente 'church hopper' wordt waarbij je geen verantwoordelijkheid neemt of krijgt en eigenlijk niemand echt in je leven kan spreken en werken, omdat je afstand houdt.

Ik adviseer jong gelovigen dan ook altijd om goed onderwijs te zoeken en correcties te aanvaarden. Sommige vinden het verdrietig te horen als ik dat zeg. Ze willen liever hun eigen gang gaan.
En dat recht hebben ze ook. Dwingen kan je nooit, dan wordt het manipulatie. Echter, in onze opvoeding hebben we de ervaringen van correctie en aansturing nodig, net zoals kinderen dat in het natuurlijke ook nodig hebben. Dit hoort ook bij 'de melk' van de geestelijke voeding, en alvorens je 'vlees' kan eten, moet je eerst opgroeien met de melk en de basisprincipes van het leven leren. Alleen een leerling kan ooit een leraar worden!

Zo is het, dat deze basis een basis wordt voor je hele geloofsleven. Een pilaar in je onwankelbare geloof, gebouwd op de Rots en niet op zand. Je hebt er altijd profijt van en zult veel minder 'meewaaien' in alle richtingen en een standvastiger geloof hebben op lange termijn.
Zo dan, ben ik dankbaar voor de momenten van pijn, verdriet en ergernis van sommige correcties en de veiligheid van de gemeente om door deze dingen te gaan zonder iets te verliezen aan verantwoordelijkheid of geloofswaarde. De weg is smal. En beter leer je te staan voordat de tijd komt dat je velen zult zien vallen.

Matthijn Doekes is een voormalig gospelrapper en is voor vragen of opmerkingen per e-mail bereikbaar. Bezoek hier zijn weblog.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher