niet zien

Dagelijks leven

09 november 2018 door Gertjan de Jong, IJM

Door stil te blijven, moedig je beulen aan

Als jongetje was Elie Wiesel zielsgelukkig. Met zijn vader, moeder en zusjes woonde hij in Sighet, een plaats in Hongarije. Ze hadden er wel een dorpsgek, Moisje. Die vertelde over gruwelijke dingen die vlakbij zouden gebeuren in Polen. Dat er joden vergast werden en meer verschrikkelijke dingen. Maar niemand geloofde hem.

Tot die ene dag in 1944. Elie was toen 15 jaar. In het boek ‘Nacht’ beschrijft hij hoe de nazi’s kwamen. Met zijn familie wordt hij weggevoerd richting concentratiekamp Auschwitz. Zijn moeder en zusjes ziet hij na de selectie op het treinperron nooit meer terug. Met zijn vader wordt hij het kamp ingestuurd. Elie overleeft de verschrikkingen daar, maar wel als enige van zijn familie.

In ‘Nacht’ schrijft hij: “Nooit zal ik die nacht vergeten, de eerste nacht in het kamp, die mijn leven heeft veranderd in één lange nacht, zeven keer vervloekt en zeven keer bekrachtigd. Nooit zal ik die rook vergeten. Nooit zal ik de gezichtjes vergeten van de kinderen van wie ik de lichamen in rookpluimen zag veranderen onder een stille blauwe lucht.”

De hemel zweeg en de wereld zweeg. Die schok is Elie Wiesel nooit meer echt te boven gekomen. Zijn familie en volk werden massaal de dood ingejaagd – maar het bleef ijzingwekkend stil. Niemand deed iets. Zijn leven lang bleef Wiesel waarschuwen: Blijf niet stil als je getuige bent van onrecht, doe iets, verhef je stem. Want ‘stilte moedigt de beul aan, nooit de gefolterde’.

De hemel zweeg en de wereld zweeg. Die schok is Elie Wiesel nooit meer echt te boven gekomen.

Nog steeds zijn er kinderen die van huis en haard verdreven worden. Die moeten werken in kampen en fabrieken. Die te maken hebben met mishandeling, (groeps)verkrachtingen, opsluiting, uithongering en moord. Kinderen en volwassenen die als slaaf werken en voor wie het leven ‘één lange nacht’ is geworden.

Zoals Ruby uit de Filipijnen. Als zestienjarig meisje werd ze met mooie beloften naar Manila gelokt, waar ze misbruikt werd voor cyberseks. “Ik moest dingen doen waarvan ik nooit had gedacht dat meisjes van zestien die ooit zouden doen.” Totdat de politie ingreep. Ruby werd bevrijd en de daders werden veroordeeld. Eindelijk brak er daglicht door. “Ik huilde en huilde. Ik was vrij!”

IJM wil, in samenwerking met lokale overheden, zoveel mogelijk slaven bevrijden en daders laten berechten. Omdat stil en onverschillig blijven dodelijk is. Of zoals Elie Wiesel eens zei: “Er kunnen momenten zijn dat we niet bij machte zijn om onrecht te voorkomen, maar er mag nooit een moment zijn dat we niet protesteren.”

Het complete verhaal van Ruby kun je hier lezen.

Reacties

B
Elie Wiesel:"het was de stilzwijgende meerderheid, die ons de das om deed".

Nog steeds: lafhartig zwijgen over de duivelse kern van de islam , over het feit dat Mohammed een moordenaar, polygamist, pedofiel, verkrachter en valse profeet is en dat met de koranallah een afgod, de duivel zelf aanbeden wordt.

Vanwege de olie en de "maakbare" wereldvrede, de NWO olv de antichrist.

Wie zwijgt, heeft het bloed van de slachtoffers van de islam aan diens handen.

Shalom voor degenen, die de waarheid op tafel brengen.

Ben Kok (j-chr. pastor)
REAGEER
W
Beste Ben, bezoek een willekeurige ICF-gemeente en je zult verwonderd zijn hoe JHWH (Jeshua) aan het werk is onder moslims. Jeshua wil werkelijk ook de Zaligmaker zijn van moslims en Hij neemt daarvoor alle tijd! Wie zwijgt tegenover moslims over Zijn Shalom heeft bloed aan zijn handen.
REAGEER
K
De Joden waren doodstil toen Stalin de holodomor in de Oekraïne organiseerde......
REAGEER

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher