Turkmenistan

God

31 oktober 2018 door Geert-Jan Noorman, Stichting Friedensstimme

God opent deuren in Turkmenistan: "Ik wil mij nu tot God bekeren"

Van alle landen waar Friedensstimme werkt, is Turkmenistan het minst bekend en het meest gesloten. In 2001 bezochten we het land. In 2014 nog eens. Daarna ging het land op slot, alleen onder 24/7 begeleiding van overheidsdienaren is het nog mogelijk het land te bezoeken. Maar de Heere deed een wonder! Wij kregen de mogelijkheid om vier dagen lang rond te reizen door dit geheimzinnige land. En zo konden wij ook onze broeders en zusters bezoeken. Het is de Heere die deuren opent.

Stichting Friedensstimme stelt honderd evangelisten in staat om zich volledig aan evangelieverkondiging te wijden en voorziet hen van lectuur en middelen voor vervoer.
Ik ontvang graag de nieuwsbrief van Stichting Friedensstimme

Het is zeer vroeg in de ochtend wanneer onze boot uit Bakoe aanmeert in Turkmenbashi, de havenstad van Turkmenistan aan de Kaspische Zee. Een aantal uren brengen we vervolgens door in de gloednieuwe aankomstterminal. Een zeer indrukwekkend stelsel van marmeren gebouwen dat de enkele honderden reizigers die hier aankomen, veilig het land binnen moet loodsen. Het schijnt dat de bouw ervan bijna 6 miljard dollar (!) heeft gekost… Buiten ontmoeten we onze contactpersoon. We doen alsof we hem niet kennen, alsof hij een toevallige taxichauffeur is. Hij rijdt ons naar zijn huis en daar begroeten we elkaar met een warme, stevige omhelzing en een zoen. Zoals dat gaat in deze contreien.

“We voelen mee met het verdriet over een ziel die afgehaakt is.”

We genieten van een voedzaam ontbijt. Onderwijl bespreken we de situatie in de gemeenten in Turkmenistan. Vier jaar geleden waren we hier ook en dus informeren we: ‘Hoe is het met broeder Said en zijn moeder? Gaat het goed met ze? Leven ze met de Heere?’ Immers, naar aanleiding van ons bezoek toen, schreven we over de bekering van br. Said en zijn oude moeder. Wat waren we blij over de omkeer die de Heere in hun leven had gewrocht. Maar zo vreugdevol als we toen waren, zo bedroefd raken we nu. Onze ‘taxichauffeur’ zegt het zo: "Het gaat niet goed met broeder Said. Ons laatste contact met hem is van een aantal maanden geleden. Toen verliet hij met een bitter gemoed en veel lawaai de samenkomst van de gemeente. Wij vermoeden dat hij weer drinkt. Ook zijn verlangen naar het huwelijk speelt een rol. Wij bidden veel voor hem. Voor zijn moeder is het extra moeilijk. Hij woont bij haar in en hij dreigt haar kwaad te doen als ze contact met ons heeft."

Toentertijd schreven we over de zorgen in Turkmenistan en de bemoediging die het voor de broeders en zusters daar was dat Said tot bekering kwam. Nu voelen we mee met de teleurstelling en de zorg. De Heere kan een wonder doen en Said terugbrengen op de Weg van Golgotha. Het is niet aan ons om te veroordelen. Wie een tijdje met de gelovigen in dit land optrekt, is eerder verbaasd over het feit dat enkelen het volhouden, dan dat er zijn die afhaken. ‘Heere, ontfermt u Zich over Uw kleine kudde in Turkmenistan.’

We gaan op weg en op diverse plaatsen in het land bezoeken we kleine huisgemeenten. In het stadje ‘X’ komen sinds jaar en dag drie oudere zusters samen. Ze lezen uit de Bijbel en luisteren naar een preek op CD, als ze die te pakken kunnen krijgen. Nu is er een ingezegende broeder uit Duitsland met ons mee gekomen en kan het avondmaal gevierd worden. Tranen vloeien overvloedig: "Wij bidden elke week dat er een broeder zal komen om het avondmaal te bedienen. En nu zijn jullie gekomen. Wat jammer dat zuster Ljoesja dit niet meer mee kan maken. Zij overleed vier maanden geleden." Zo gaat het eigenlijk overal. Kleine, piepkleine huisgemeentetjes van dappere zusters op leeftijd. En er is geen herder permanent in het land die naar hen omziet en hen geestelijk verzorgt. Af en toe komt er iemand uit dat grote land in het noorden. Maar onregelmatig en met grote voorzichtigheid.

"Ik wil mij nu tot God bekeren want zoals ik ben, kan ik Hem niet ontmoeten.”

Toch is er een lichtpuntje. Er is een nieuwe, jonge zuster toegevoegd aan de kring van hen die zich christenen noemen. Onze ‘taxichauffeur’ vertelt: "We hadden al langere tijd contact met deze jonge vrouw. Hoe ze precies bij ons gekomen is, weet ik niet meer, maar ze was er ineens. En twee weken geleden belde ze mij midden in de nacht op. 'Broeder, ik kan niet slapen. Ik wil mij nu tot God bekeren want zoals ik ben, kan ik Hem niet ontmoeten.' Ik ben naar haar toe gegaan en we hebben lang gesproken. Uiteindelijk hebben we samen de Heere aangeroepen. Nu wil ze gedoopt worden. Maar haar man heeft gezegd: 'Als jij gedoopt wordt en een hoofddoek gaat dragen, dan geef ik jou en je christenen aan bij de politie.'"

Beter kunnen we de realiteit van christen-zijn in Turkmenistan niet uitdrukken. Een overheid die intimideert. Familieleden die het christelijk geloof op zijn best tolereren, zolang het duurt. Christenen die afhaken en niet langer de Heere volgen. Zal er over tien jaar nog een christelijk getuigenis zijn in dit zo gesloten land? Wij geloven dat de Heere Zelf instaat voor zijn Kerk. Maar in Turkmenistan is een buitengewoon ingrijpen van Godswege van het allergrootste belang. U en wij, zullen we daar samen voor bidden? Veel, vaak, en met een bewogen hart? ‘Heere, Uw koninkrijk kome, ook in Turkmenistan.'

Stichting Friedensstimme staat al 35 jaar voor ondersteuning van christenen in de voormalige Sovjet-Unie bij hun evangelisatie- en zendingsactiviteiten. Bezoek hier de website van Friedensstimme en klik hier om het werk van de stichting te ondersteunen.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher