tuin

God

20 september 2018 door David de Vos, Go and Tell

Welke bloem groeit in de tuin van jouw hart?

Als je het goed doet, krijg je een compliment. Doe je iets fout, dan krijg je kritiek. Goed doen voelt goed, maar begaan we een fout, dan kunnen we onszelf behoorlijk voor de kop slaan! Soms kunnen onze tekortkomingen ons zó benauwen, dat we een hekel aan onszelf krijgen. Want wat doen we graag ons best voor de mensen om ons heen… in de hoop hier complimenten voor terug te ontvangen.

Al het goed en fout gaat terug naar het begin van de schepping. De boom van kennis van goed en kwaad. Door te eten van deze boom zouden de mensen, net als God, kennis krijgen van goed en kwaad. Satan overtuigde de mens ervan dat God deze kennis bewust voor zichzelf hield, zodat we niet gelijk konden worden aan Hem. De beweegredenen van God waren echter heel anders. Hij hield het voor ons verborgen uit liefde. Hij wilde niet dat we kennis zouden hebben van goed en kwaad.

Tot mijn grote frustratie kwam ik erachter dat de boom van kennis van goed en kwaad niet alleen in de Hof van Ede stond. Hij stond ook nog regelmatig in mijn eigen voortuin!

Het kwade, daar kunnen we ons iets bij voorstellen… Maar heb je wel eens nagedacht over het feit dat God ook niet wilde dat we kennis zouden hebben van het goede? Het is moeilijk te begrijpen, maar wanneer je bedenkt hoeveel mensen vastzitten in het ‘goeddoen’ en in afwachting zijn van complimenten, begrijp je dat dit Gods bedoeling nooit kon zijn. Zou God niet veel liever hebben dat we gewoon ‘zijn’? Ontspannend en genietend van de schepping? Pas na de zondeval werd werken een vloek. We moesten verdienen. En dat verdienmodel is iets waar onze maatschappij nu volledig op is gebouwd.

Tot mijn grote frustratie kwam ik erachter dat de boom van kennis van goed en kwaad niet alleen in de Hof van Ede stond. Hij stond ook nog regelmatig in mijn eigen voortuin! Iedere dag werd ik ermee geconfronteerd: kies ik voor het goede of kies ik voor het kwade? Koos ik voor het goede, dan voelde ik me goed. Alsof ik een schouderklopje van God had verdiend. Koos ik voor het kwade, dan voelde ik me schuldig. Deed ik goed, dan voelde ik Gods liefde voor mij. Deed ik fout, dan voelde ik het tegenovergestelde. God is boos op me en wil me straffen! Omdat die straf uitbleef, strafte ik mezelf met negatieve gedachten over mezelf. Ik sloeg mijn ziel hier als het ware mee, met als gevolg een soms voelbare pijn in mijn lichaam.

De boom in mijn tuin werd eigenlijk net als een madeliefje: het bloemetje waar we elke keer een blaadje van aftrekken en waarmee we onszelf vertellen: Hij houdt van me, hij houdt niet van me… net zo lang tot het laatste blaadje het definitieve oordeel velt. Ik weet zeker dat deze bloem ook in jouw tuin groeit; de tuin van jouw hart.

In Gods liefdevolle stem klinkt een dringende vraag: wanneer ga je dit nu écht geloven?

Maar ik wil je ook graag wijzen op een andere bloem. Een bloem die de aandacht vraagt van de tuinman. Welke tuinman?! Ha, je herkent Hem niet meteen, maar het is Jezus! Hij ziet erop toe dat alle gezonde bloemen en planten in leven blijven en vertelt je graag over deze bijzondere bloem. De bloem, die te vergelijken is met de Boom des Levens. In tegenstelling tot de eerste bloem zegt deze bloem maar één ding: Hij houdt van me, Hij houdt van me, Hij houdt van me, Hij houdt van me, en ga zo maar door.

Ik kijk verder en ontdek dat er veel van deze bloemen te vinden zijn. Ik kan ze elke dag plukken. Ik kijk opzij en zie vanuit mijn ooghoek nog steeds ‘de voorwaardelijke bloem’ staan, ergens tussen de dorens en de distels van mijn hart. Ik vraag aan de tuinman of hij ook voor deze bloem zorgt. ‘Nee’, is zijn antwoord. ‘Dat doe jij’. Ik kijk Hem verbaasd aan, waarna Hij zijn uitspraak toelicht: ‘Elke keer wanneer je jezelf straft voor je zonden, voed je deze bloem. Je houdt hiermee de gedachten in stand die je vertellen dat ik soms wel van je houd en soms niet. Maar David, ik houd niet van je om wat je doet. Ik houd van je om wie je bent. Gaat er iets niet goed of nog niet goed, dan ben ik daarvoor aan het kruis gegaan.' In Gods liefdevolle stem klinkt een dringende vraag: wanneer ga je dit nu écht geloven?

Ik besluit om nog veel vaker naar de tuinman in mijn hart te gaan. Net zolang tot ik geloof dat het waar is: Hij houdt van me. No matter what! Hiermee geef ik voorrang aan de stille stem die jou en mij dagelijks vanuit het bloemenveld toefluistert: “Ik hou van je!”

Met bovenstaande blog licht David de Vos alvast een tipje van de sluier op over zijn boodschap tijdens Like Jesus op 6 oktober aanstaande. Lees hier meer over Like Jesus.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher