rolstoel

Dagelijks leven

14 augustus 2018 door Peter Mulder

Wie duwt de rolstoel van buurman Bart?

Koning Willem Alexander stelde in 2013 tijdens zijn eerste troonrede dat de verzorgingsstaat langzaam aan het veranderen is in een participatiesamenleving. "Van iedereen die dat kan, wordt gevraagd verantwoordelijkheid te nemen voor zijn of haar eigen leven." Nu, ruim vijf jaar later vragen we ons af, wat is er eigenlijk terecht gekomen van die participatiesamenleving?

Om dit goed te kunnen evalueren, moeten we eerst de huidige staat van de Nederlandse gezondheidszorg helder voor ogen hebben. De cijfers (van het CPB) leren ons dat we te maken hebben met een steeds groter wordende groep ouderen, deze ouderen leven ook nog eens langer. Je begrijpt dat dit leidt tot een opstapeling van (medische) kosten. Dit heeft als gevolg dat er een financieel onhoudbare positie van de gezondheidszorg is ontstaan. De VVD voerde in 2006 als pleister op de wond de term ‘participatiesamenleving’ in. Nederland moest zich ontwikkelen tot een samenleving waarin de overheid stapsgewijs meer verantwoordelijkheid neerlegt bij haar burgers. De burger moet, voor zover mogelijk, zorg dragen voor zichzelf en zijn naaste. Logischerwijs kan de overheid dan vaker de hand op de knip houden.

Voel jij je verantwoordelijk voor die eenzame buurman verderop in de straat? Duw jij de rolstoel van buurman Bart?

De gevolgen zijn in de samenleving te merken. Verzorgingstehuizen zijn opgegaan in verpleeghuizen. Zorg die eerst ook gericht was op dagelijkse bezigheden is zo opgegaan in meer specialistische zorg. Ouderen moeten namelijk, gesteund door hulp vanuit het eigen sociale netwerk zo lang als het kan thuis blijven wonen. Het is mooi om te zien dat er dagelijks een grote groep mantelzorgers zich inzet voor hun medemens. Er is echter ook een schaduwzijde. Het is namelijk lang niet vanzelfsprekend dat ouderen beschikken over een uitgebreid sociaal netwerk. Er is immers sprake van grote eenzaamheid onder ouderen in Nederland. Ook moet het sociale netwerk wel de mogelijkheid hebben om hulp te kunnen bieden.

In politiek Den Haag verschillen de meningen over deze trend. ‘Rechts’ ziet de opkomst van de participatiesamenleving als een vergroting van de individuele (keuze)vrijheid. Iedere burger kan zijn leven op de manier indelen zoals hij wil. Ook de bemoeienis van de overheid neemt hierbij af. ‘Links’ waardeert dat negatief. Zij verwachten juist veel van de overheid. Betrokkenheid van de burgers is goed, maar de overheid mag haar verantwoordelijkheid wat dat betreft niet afschuiven.

Het was Rutte die vanuit financieel oogpunt de participatiesamenleving ingevoerd heeft. Hij deed dat in een samenleving die het principe van naastenliefde heeft laten varen. Als SGP-jongeren hebben we onze eigen gedachten bij deze ontwikkeling. In een tijd van individualisering is het een goed om de Bijbelse oproep tot naastenliefde een plaats te geven. Toch vragen wij ons af of het zal werken in deze tijd van individualisering en ontkerkelijking. De overheid zal er niet aan ontkomen om een meer prominente, sturende rol in te nemen. De zorgbehoefte van eenzame en kwetsbare ouderen is daarvoor te fundamenteel en te complex. Wij staan voor Bijbelse politiek. Jarenlang zijn Bijbelse uitgangspunten ontkracht door het individu voorop te zetten in plaats van het traditionele beeld van gezin en familie. We vragen ons als SGP-jongeren af of dit alles nu de sociale cohesie heeft goedgedaan.

Maar nu concreet: voel jij je verantwoordelijk voor die eenzame buurman verderop in de straat? Duw jij de rolstoel van buurman Bart?

Peter Mulder is commissielid Zorg bij SGP-jongeren.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher