ds. A. J. Mensink

God

06 juni 2018 door Ds. A. J. Mensink, De Waarheidsvriend

De christelijke gemeente moet strijden voor het katholieke geloof

"Kerk 2025 is in de Protestantse Kerk een begrip geworden. Als we, Deo Volente, over zeven jaar het jaar 2025 bereiken, moet blijken dat de grondige reorganisatie van onze kerkelijke structuur vruchtbaar en heilzaam is geweest voor kerk en gemeenten," schrijft ds. A. J. Mensink in De Waarheidsvriend.

De Waarheidsvriend is het huisorgaan van de Gereformeerde Bond in de Protestantse Kerk in Nederland.

"Heel wat utopischer klinkt het om het te hebben over Kerk 2355. Wie kan een zinnig woord zeggen over de kerk over 337 jaar? Al moeten we niet onderschatten dat beslissingen in het heden kunnen nawerken tot in de verre toekomst. Ook het klassieke classicale model heeft het meer dan 400 jaar volgehouden.

Urgentie
Bij Kerk 2355 denk ik echter niet aan een jaartal, maar aan een tijdstip: 23 uur 55. We hebben het over de kerk van vijf-voortwaalf. Aan de hand van een brief van vijf-voor-twaalf. De brief van de apostel Judas is in de canon de laatste brief voor Openbaring.

Een brief die ons op het hart bindt waar het voor de christelijke gemeente op aan komt, nu de dag van Christus nadert. Het lijkt wel alsof Judas daar zelf óók door opgeschrikt is. Hij wilde in alle rust een onderwijzende rondzendbrief aan de gemeenten schrijven, toen hij bevangen werd door een overtuiging van grote urgentie. Hij werd genoodzaakt, schrijft hij in vers 3, in plaats van een onderwijzende brief een sterk aansporende brief te schrijven. Het is vijf-voortwaalf, 2355. Meer dan ooit komt het erop aan dat de christelijke gemeente strijdt voor het geloof dat eenmaal de heiligen is overgeleverd.

Ik zou de stelling willen wagen dat inclusiviteit afbreuk doet aan en een gevaar vormt voor de katholiciteit van de kerk.

Loszingen
Ik beperk me tot drie waarnemingen. Het toenemende congregationalisme in kerk en gemeenten bedreigt en verzwakt de katholiciteit van de kerk – ook in hervormd-gereformeerde gemeenten. Met congregationalisme bedoelen we dat iedere gemeente vrij zelfstandig invulling kan geven aan haar leven en werken, los van een landelijk verband. Waar we meer en meer zelfstandig bepalen wat we zeggen, doen en zingen, kunnen we ons stilletjes loszingen van het besef dat de gemeente verbonden is aan de kerk van alle tijden en plaatsen, en gebonden is aan het gelóóf van de kerk van alle tijden en plaatsen.

Met als gevolg dat je in de ene gemeente een compleet ander geloof hoort verkondigen en bezingen dan in de andere. Terwijl wél iedere gemeente aanspraak maakt op de titel ‘christelijke gemeente’. Ook wanneer gemeenten en kerken voor zichzelf beginnen, zoals recent Mozaiek318 aankondigde in Bunschoten een filiaalgemeente te openen. Dan bepalen wij zelf dat wij ook kerk zijn, ook bij de katholieke kerk van alle eeuwen en plaatsen horen – terwijl katholiciteit juist betekent dat de kerk je tot haar gemeenschap kan rekenen, of niet.

Inclusiviteit
Dat brengt me bij een tweede waarneming. Dat is de ongelofelijk snelle opkomst en dominantie van het begrip ‘inclusiviteit’. Er wordt gezegd: ‘De kerk is een inclusieve gemeenschap die niemand uitsluit. Wie je ook bent, en wat je ook zegt: wij ontzeggen niemand het recht om zichzelf christen te noemen en dus ontzeggen wij ook niemand plek, mening en inbreng in de kerk.’ Ik zou de stelling willen wagen dat inclusiviteit afbreuk doet aan en een gevaar vormt voor de katholiciteit van de kerk. Katholiciteit is namelijk niet de optelsom van alle varianten van christendom (dan heb je een sociale, kwantitatieve katholiciteit) – de katholiciteit is kwalitatief, inhoudelijk: de kerk is daar waar het geloof dat eenmaal aan de heiligen is overgeleverd, verkondigd wordt. En waar dat geloof niet verkondigd wordt, daar is de kerk niet. Daar is de dwaling, de leugen. Katholiciteit gaat eerder een verbinding aan met exclusiviteit dan met inclusiviteit.

Ethiek
Met deze waarneming kom ik bij de laatste. Vanwege het inclusieve denken zijn wij in onze tijd buitengewoon verlegen geraakt met een bijbelse ethiek. Op dit moment breken we onze hoofden en harten, en misschien zelfs de kerk, over diep-existentiële vragen als huwelijk, relaties en seksualiteit. Hoe hebben we als christelijke kerk bijvoorbeeld te spreken in het gender-vraagstuk, de maatschappelijke ontwikkelingen rond het huwelijk en de wijzigende definitie daarvan?

Onze katholiciteit staat op het spel, ook bij ethische thema’s.

Op dit punt ervaren we samen een enorme verlamming, kerkbreed. Die verlamming zal zich dit jaar openbaren als de synode over ordinantie 5.3 en 5.4 gaat spreken. Misschien komen we niet verder dan met wederzijdse pijn de conclusie trekken dat we het in de kerk op dit soort punten niet meer eens kunnen worden. Zoals er wel meer thema’s zijn en komen zullen waarop de kerk in een patstelling verkeert.

Is dat erg? Heb je daarvoor de ruimte niet, als je het samen wél eens bent over het Evangelie van Jezus Christus? Als we samen de genade en de liefde van God belijden? Is wat ons verenigt niet méér, en sterker dan wat ons scheidt? Is de genade niet belangrijker dan de ethiek?

Oerbijbels
Wie doorleest in de brief van Judas, doet een aangrijpende ontdekking. Het geloof dat eenmaal aan de heiligen is overgeleverd, blijkt in deze brief júist een zaak van ethiek te zijn! Ook de christelijke levenswandel hoort bij het eenmaal overgeleverde, katholieke geloof. Er is een oerbijbelse, oerkatholieke visie op huwelijk, gezin, seksualiteit, relaties. In de kerk van 2355 komt het aan op een prediking waarin Jezus werkelijk Kurios is over ons gehele leven. Dáár liggen de verzoekingen voor de kerk van vijfvoor-twaalf. Onze katholiciteit staat op het spel, ook bij ethische thema’s. Niet als leden van een bond maar als leden van de Protestantse Kerk roepen we elkaar en onze kerk op tot déze geloofsstrijd.

Nu kent onze kerk daarvoor een goede structuur. Zij heeft namelijk een belijdenis; ze kan ook niet zonder, wil ze een christelijke kerk zijn. Met de drie algemene belijdenissen drukken we onze eenheid uit met de wereldwijze kerk van alle tijden en plaatsen. Met de drie gereformeerde belijdenissen drukken we onze katholiciteit uit zoals die in de vaderlandse kerkgeschiedenis is verwoord. Waarbij ik opmerk dat de gereformeerde belijdenissen niet anders zijn dan uitwerkingen van het ene katholieke geloof. Oók de Dordtse Leerregels zijn voluit katholiek!"

Ds. A. J. Mensink uit Elburg is voorzitter van het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond. Klik hier om een abonnement op De Waarheidsvriend te nemen.

Reacties

J
Het Christendom is de meest exclusieve gemeenschap die er op deze aarde aanwezig is!



Christus, het vleesgeworden Woord, zegt: "Ik ben, de weg de waarheid en het leven", NIEMAND komt tot de vader, dan door mij!!



Christus bestrafte de tegenstander met waarheid: "... ER STAAT GESCHREVEN ..." !!



Al de Schrift is van God ingegeven, en is nuttig tot lering, tot wederlegging, tot verbetering, tot onderwijzing, die in de rechtvaardigheid is;

Opdat de mens Gods volmaakt zij, tot alle goed werk volmaaktelijk toegerust. (2 Tim. 3:16-17)



J
Mijn volk gaat te gronde door gebrek aan kennis.



Dus spoort Paulus iedereen aan:

verkondig het WOORD, dring erop aan, gelegen of ongelegen, wederleg, bestraf en bemoedig met alle lankmoedigheid en onderrichting.

Want er komt een tijd, dat de mensen de GEZONDE LEER niet meer zullen verdragen, maar omdat hun gehoor verwend is, naar hun eigen begeerte zich tal van leraars zullen bijeenhalen,



dat zij hun oor van de waarheid zullen afkeren en zich naar de verdichtsels keren.



En dat gebeurt anno 21e eeuw steeds openlijker,





Toon meer antwoorden (2)

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher