Bloedbad Israël Gaza

Nieuws

15 mei 2018 door Anil Kumar

Het land van melk, honing en... scherpschutters?

14 mei: 70 jaar Israël, bijna 60 doden en sinds maart loopt de teller al op tot boven de 100. Om hoop te houden, lees ik en luister ik maar naar de verhalen van Amos Oz. Deze zoon van Joodse immigranten uit Oost-Europa, gelauwerd auteur, vredezoeker. Wat zou vrede dichtbij zijn als niet Netanyahu, maar hij het voor het zeggen had in het zoekende Israël.

De realiteit is anders; gewelddadiger. Gaza staat in brand en de wereld - op Trump na - wijst naar Israël. Die Joodse staat (alsof het een automerk is) moet even als bewaker van alle aardse moraliteit realiseren dat zij een nieuwe Holocaust uitvoeren, klinkt het rancuneus. Een onterecht verwijt. Immers, omgeven door niemand anders dan vijanden, probeert Israël juist een nieuwe Holocaust te voorkomen.

'Israël: de achilleshiel van het uitgekotste vrije Westen', las ik ergens op mijn Facebook-wall. Maar is dat wel zo? Kijkt het vrije Westen met spijt naar alle inzet halverwege de vorige eeuw om Joden een thuisland te geven op de plek die hen al eeuwen geleden door God beloofd was? Is Israël het slechtste jongetje in de klas van Democratie & Vrijheid?

En zo verwordt het Palestijnse volk tot een menselijk schild voor deze terreurliefhebbers. De kogel laten ze aan Israël.

Ik draai het liever om. Zijn de Palestijnen niet de achilleshiel van het onvrije Midden-Oosten? Wat hebben Egypte, Syrië, Jordanië, Libanon, Saudi-Arabië of zelfs Iran gedaan als naburige islamitische landen aan het noodlot van de Palestijnen? Palestijnen, zo liet de Belgisch-Palestijnse opiniemaker Montasser al-De'emeh in 'Nieuw Licht' zondagavond weten, werden en worden daar als tweederangs en dus minderwaardig behandeld.

Ondertussen spint Hamas garen bij deze wrede status quo. Palestijnen moeten het met pak 'm beet dezelfde bevolkingsaantallen als Israël doen op zo'n 4-5 keer minder grond. Geen wonder dat Hamas daarvan profiteert. Het land – en met name Gaza – is een brandhaard met spanning als ontbijt en avondeten. Makkelijk moet het daarom zijn om die enorme frustratie niet op hun eigen leiders - Hamas - maar op Israël te botvieren. En zo verwordt het Palestijnse volk tot een menselijk schild voor deze terreurliefhebbers. De kogel laten ze aan Israël.

En Israël deinst niet terug voor provocaties, luchtaanvallen of haatzaaieritis. Met ’s lands beste scherpschutters aan de grens bewaakt het ’s werelds enige toevluchtsoord voor Joden. Recent benoemde Gert-Jan Segers nog bij WNL hoe Joden vanuit Europa, wat eigenlijk ook een soortgelijk oord had moeten zijn, naar Israël emigreren. Broodnodig dus, die scherpschutters. Toch?

De kogel laat Hamas aan Israël. De doden komen op naam van Israëlische scherpschutters en granaathouders. En de wereld walgt en kijkt toe. Zelfs in de VN-Veiligheidsraad is het maximale wat de Palestijnse gezant van de overige raadsleden vraagt ‘veroordeling van de daden tegen Palestijnen’. Nee, geen ingrijpen. Ergens schuilt er dus toch nog een vorm van moraliteit in de rest van de wereld. Een moraliteit gebaseerd op historisch besef; gebaseerd op de gruwelen van de Holocaust. Dat historisch besef, die passieve moraliteit is stiekem de erkenning van de Israëlische staat.

De Bijbel heeft het over de vrede voor Israël. Houd dat vast, want dat betekent tegelijkertijd vrede voor het Palestijnse volk.

Amos Oz bepleit ook niet anders. De wereld zal Israël erkennen. En de landen zullen Trump volgen in het verplaatsen van ambassades naar Jeruzalem. Evenals ze later hun ambassades oprichten in Oost-Jeruzalem wanneer de Palestijnse staat erkend is. Laat die dag toch alsjeblieft dichterbij komen. Want de Palestijnse claim op grond – althans een deel – is terecht. Deze strijd, zo stelt Amos Oz, is dan ook een strijd tussen twee waarheden, twee terechte claims.

Hij verlangt naar vrede. De wereld verlangt naar vrede. En ja, zelfs Israël verlangt naar vrede. Maar een wapenstilstand straks is nog geen vrede. De kogels liggen dan nog in hun hulzen als rupsen in een cocon en de kans dat er vlinders uit die hulzen komen, is zeer, zeer klein. Maar ook ik geloof in wonderen. Vrede is zo’n wonder. Een wonder waar we voor mogen blijven bidden. De Bijbel heeft het over de vrede voor Israël. Houd dat vast, want dat betekent tegelijkertijd vrede voor het Palestijnse volk.

Anno 2018 staat tussen ons gebed en die vlinder een Godvergetend Israëlisch regime en een terreurbeweging, Hamas, in. Daarom is Israël anno 2018 niet alleen het land van melk en honing, maar helaas ook van scherpschutters. De vrede begint, waar kogels vernietigd worden. Dat is gelukkig geen gebed zonder end, als we de Bijbel lezen. Maar laten we ons niet blindstaren op de Bijbel en juist hier en nu werken aan die vrede. Voorwaardelijke vrede, een vrede zonder Hamas, terreur en provocatie, een vrede zonder scherpschutters, maar vrede desalniettemin.

Anil Kumar is bestuursadviseur bij de gemeente Den Haag; politiek actief bij ChristenUnie en ondernemend in de samenleving en Indiase diaspora in Nederland.

Reacties

R
Gek dat er in de media nog steeds over 'demonstranten' wordt gesproken. Zo zou ik die 35.000 voornamelijk vanuit Egypte geëmigreerde Arabieren namelijk niet noemen die gehoor geven aan Hamas om de grens te bestormen om Joden uit de grensplaatsen te verdrijven Helaas is onze media nogal gekleurd sinds de oliecrisis begin jaren ’70. Tja, als ze te pro-Israel zijn, kan Shell zijn deals met de Arabische landen wel vergeten, komen wij zonder benzine te zitten en komt ook nog eens de olie-dollar in gevaar. Zo duurt de vrede helaas nog wel even.
REAGEER
g
zwak artikel, geen publicatie waard
REAGEER

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher