gevangenis

God

15 mei 2018 door Dirk van Genderen | Bibles for Mideast

Hoe een gevangenis veranderde in een ondergrondse kerk

Voorganger Zakkir was actief in één van de meest gesloten landen in het Midden-Oosten. Vroeger vervolgde hij christenen, maar door een ontmoeting met de Heere Jezus was zijn leven totaal veranderd. Hij leidde nu in het geheim een ‘ondergrondse’ gemeente. Zijn gemeente bestond uit voormalige moslims, die werden vervolgd vanwege hun geloof in de Heere Jezus. Ook trainde hij zeven jonge gelovigen, die net als hij het verlangen hadden voorganger te worden en het Evangelie te verspreiden.

Zeven maanden geleden gingen ze samen op pad om Bijbels en traktaten te gaan verspreiden in een heel gevaarlijk gebied. Ze deelden het Evangelie met een behoorlijk aantal moslims en keerden weer terug naar huis, om samen te bidden voor de redding van degenen die ze hadden bereikt. Terwijl zij aan het bidden waren, vond er een inval plaats van de politie, samen met boze moslims. Hun Bijbels en traktaten werden in beslag genomen en direct verbrand.

De lokale moslims die de politie vergezelden, wilden hen direct doden, maar gelukkig voorkwam de politie dat.
In de gevangenis werden ze in een cel geworpen met zware criminelen en moordenaars. Daar werden ze gemarteld, maar voortdurend ervaarden ze de aanwezigheid van de Heere Jezus. Ze beseften dat hun lijden maar gering was, vergeleken met wat Hij voor hen had geleden.

De hele gevangeniscel veranderde in een ondergrondse kerk, zonder dat de bewakers er iets van wisten.

In hun cel knielden ze neer en baden ze in de naam van Jezus. De andere gevangenen begonnen hen te slaan en deden alles om te voorkomen dat ze konden bidden. Toen kozen ze ervoor te gaan bidden wanneer de anderen sliepen. Er gebeurde iets bijzonders. Het was alsof de Heere ervoor zorgde dat hun medegevangenen dan zo diep sliepen dat zij rustig samen konden bidden en de Heere prijzen. Intens baden ze ook voor de andere gevangenen.

Op een dag had één van de andere gevangenen veel pijn op zijn borst. Ook braakte hij bloed. Hij was juist degene die de anderen had opgezet tegen de christenen. "Zullen we in de naam van Jezus bidden voor jouw genezing," vroeg Zakkir hem.
"Nee," reageerde hij direct. "Ik wil niet dat je bidt in die naam en ik wil die naam nooit meer horen." Zijn gezondheidssituatie verslechterde snel en hij dacht te zullen sterven. "Zullen we nu voor je bidden," vroeg Zakkir hem nogmaals. "Jezus kan u genezen."

Gevangeniscel wordt ‘ondergrondse’ kerk
Nu vond de ernstig zieke moslim het wel goed dat ze voor hem zouden bidden. En God greep in. Het bloeden stopte, de pijn verdween. Hij werd genezen. Alle gevangenen reageerden verbaasd. De sfeer in de cel veranderde. De christenen konden nu in alle vrijheid bidden.

Wanneer één van de gevangenen zich niet goed voelde, vroeg hij om gebed. Eén voor één beleden de gevangenen hun zonden en kwamen tot geloof in de Heere Jezus. Als ze ooit zouden worden vrijgelaten, zouden ze allemaal zendelingen worden. De hele gevangeniscel veranderde in een ondergrondse kerk, zonder dat de bewakers er iets van wisten. Elke avond hielden ze in de cel hun eigen kerkdienst.

Drie maanden geleden kreeg de gevangenis een nieuwe officier. Hij wilde zich bewijzen en keihard optreden tegen de gevangenen. Maar hij wist zich geen raad met de gevangenen in deze cel, die zo rustig waren en er zo gelukkig uitzagen. Als ze werden gemarteld, spraken ze: ‘Prijs de Heere.’

Het lukte hem om de gevangenisofficier om de groep zendelingen uit de gevangenis te krijgen, op voorwaarde dat ze het land zouden verlaten.

Toen hij uitzocht wat er in die cel aan de hand was, ontdekte hij dat het allemaal kwam door de gebeden van die groep zendelingen die ze hadden gearresteerd. Dus besloot hij om Zakkir en zijn medezendelingen in een aparte cel te plaatsen.

Nieuwe gevangenisofficier bleek christen te zijn
Hij bleef hen in de gaten houden. Op een nacht, toen hij hen hoorde bidden, ging hij hun cel binnen. De zendelingen schrokken aanvankelijk, maar tot hun verbazing kwam hij bij hen zitten en vertelde zijn eigen verhaal. Hij had gestudeerd aan een Westerse universiteit en vertelde dat hij daar veel christelijke vrienden had. Door hen wist hij van het offer dat de Heere Jezus had gebracht en had hij zelfs zijn leven aan Hem gegeven.

Tijdens zijn studietijd bezocht hij ook hun samenkomsten en gebedsdiensten.
Maar weer terug in zijn eigen land kwam hij in dienst van de overheid en had hij geen contact meer met andere christenen. Elke ochtend en avond las hij nog wel in de Bijbel en bad hij ook.

Hij vroeg aan al die evangelisten of ze hun eigen verhaal aan hem wilden vertellen. Vanaf dat moment kwam hij elke avond bij hen om samen te bidden. Hij steunde ook de tot geloof gekomen gevangenen in de vorige cel, waar de zendelingen eerst werden vastgehouden.

Het lukte hem om de groep zendelingen uit de gevangenis te krijgen, op voorwaarde dat ze het land zouden verlaten, een eis die werd gesteld door de directeur van de gevangenis.

Onlangs zijn ze inderdaad vrijgelaten. Maar voordat ze de gevangenis verlieten, hield voorganger Zakkir eerst nog een gebedssamenkomst. De christelijke officier gaf hieraan zijn volle medewerking. Hij had ook geregeld dat de hele groep het land kon verlaten. Ze zijn inmiddels veilig elders aangekomen, waar ze hun zendingswerk – elders in het Midden-Oosten – kunnen voortzetten.

Dit verhaal verscheen via Bibles for Mideast in de nieuwsbrief van Dirk van Genderen.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher