moskee

Nieuws

02 mei 2018 door Anil Kumar

Het antwoord op salafisme: vrede, recht en geloof

“De dag die je wist dat zou komen.” Jarenlang waarschuwden de ChristenUnie en andere Kamerleden al voor de financiering van (salafistische) moskeeën. Sinds vorige week lijkt deze waarschuwing definitief terecht te zijn geweest.

Zo kwam bij de As-Soennahmoskee, een moskee waar ik bijna 5 jaar lang dichtbij in de buurt woonde, een Koeweitse investeerder aan het licht: de Jamiat Ihya at-Turath al-Islami (Engels: Revival of Islamic Heritage Society). Deze organisatie zou banden hebben met al-Qaeda en rebellengroepen in Syrië.

Een organisatie die terrorisme niet schuwt dus. Als we kort kijken naar het ontstaan van de RIHS, wordt dat ook duidelijk zichtbaar. Te midden van het tumult na de zware verliezen van de Arabische legers eind jaren ’60 tegen Westerse strijdkrachten en ook een islamisering (hetzij sjiïtisch) in Iran, won de salafistische groepering in Koeweit aan kracht. Immers, als islamistische groeperingen elders in de regio ook een regime kunnen opbouwen en de sharia kunnen toepassen, dan zij ook. En zo geschiedde, mede dankzij het notoire Moslim Broederschap. Daar kwam toen al veel steun vanuit de politiek betrokken ondernemers bij en zo kreeg het salafisme ruimte om wereldwijd ‘te investeren’.

Repressieve en preventie overheidsmaatregelen zijn nodig, maar zijn haast nutteloos als de islamitische gemeenschap niet zelf opstaat om zich te reinigen van radicalisering.

Inmiddels reikt hun invloed al veel verder dan het Midden-Oosten. Ook Den Haag en landen als Cambodja lijken dus op steun te kunnen rekenen van deze salafistische groepering. Niet onbelangrijk is te noemen dat deze groepering van puriteinse salafisten geweld niet schuwt. En precies daarom maakt Nederland zich nu zorgen. Dit soort beïnvloeding – subsidie komt vaak met sturen op inhoud – zaagt de poten onder de tafel der stabiliteit en veiligheid langzaam weg.

Die inhoud zint het merendeel van Nederland niet. Ideeën die de zo waardevolle idealen die we als Nederland ooit opbouwden onderuithalen, vormen een bedreiging voor het voortbestaan van onze vrijheid. Deze dagen een extra belangrijk thema. Dan gaat het niet zozeer om een nieuwe bezetting, maar het met voeten treden van de kernvrijheden van ons bestaan. De vrijheid om te zijn en te geloven wat je wilt; de vrijheid om lief te hebben wie je wilt en de vrijheid om je talenten te ontdekken en te benutten.

Het lijkt er nu op dat een aantal moskeeën predikers naar Nederland gehaald heeft om juist die vrijheden onderuit te halen. In elk geval in woord, maar dat kan helaas ook leiden tot daden. Reden te meer om ons zorgen te maken. Immers, die vrijheden – met onmiskenbaar christelijke wortels – hebben Nederland de kwaliteit van leven gebracht en ruimte gegeven om ons te ontwikkelen als mens. Het gaf ons ook tolerantie: verdraagzaam zijn tegenover pijnlijke verschillen. Maar ook verdraagzaam tegen salafisme? Een zeer pijnlijk verschil met de waarden die wij koesteren, lijkt me.

Nee, niet verdraagzaam tegenover dat salafisme. De politiek grijpt daarom ook allerlei middelen aan. Die kun je kortweg verdelen in twee groepen: preventieve middelen en repressieve middelen. Bij preventie moet je denken aan investeren in samenwerking met stichtingen als Sabr en Oumnia Works, die bijdragen aan moeder-dochter-relaties in met name islamitische gezinnen. Denk aan weerbaarheidstrainingen voor jongeren, meer wijkagenten en onderwijspakketten voor scholen. Bij repressieve middelen kun je denken aan investeren in de AIVD, meer gebiedsverboden voor haatpredikers en strengere straffen.

De samenleving kan best een beetje meer geloof gebruiken nu we het salafisme zien oprukken.

Maar de echte oplossing is een derde. De echte oplossing zit in een tegengeluid vanuit geloof. Repressieve en preventie overheidsmaatregelen zijn nodig, maar zijn haast nutteloos als de islamitische gemeenschap niet zelf opstaat om zich te reinigen van radicalisering. Laat het orthodoxen zijn, evenwichtig gebalanceerden, gematigden en andere labels die je aan gelovigen kunt hangen, maar laat hen verenigd de strijd aangaan op basis van liefde voor hun en onze medemens. Salafisme kan alleen van een volwaardig repliek gediend worden door een andere geloofsstroming (voor alle helderheid; binnen én buiten de islam).

Platgeslagen kan je de samenleving opdelen in kringen. Een theorie die Abraham Kuyper ontwikkelde. 'Kerk' is zo'n kring. Vertaal het gerust met ‘een gemeenschap van gelovigen’. Alleen vanuit die kring kan een weerwoord komen dat ook echt het salafisme van binnenuit kan tegengaan. En ik definieer hier die kring niet met ‘moslims’, maar laat het expres open met het woord ‘gelovigen’. Inderdaad, ook christenen kunnen hier een woord over spreken. Vanuit liefde voor de medemens: de bedreigde en de bedreiger.

Met andere woorden, de samenleving kan best een beetje meer geloof gebruiken nu we het salafisme zien oprukken.
Bid daarom voor vrede, zoek het recht voor de bedreigden en bedreigers en geef je geloof een stem in deze discussie.

Anil Kumar is bestuursadviseur bij de gemeente Den Haag; politiek actief bij ChristenUnie en ondernemend in de samenleving en Indiase diaspora in Nederland.

Reacties

Het is waar, dat er twee bewegingen zijn die ons land naar de afgrond (kunnen) voeren: de teloorgang van het christelijk geloof en de brutale opgang van de radicale islam. Iedere burger in Nederland is geroepen om hierin zijn of haar pad te kiezen. Ons land moet behoed worden voor een 'bezetting' die erger is dan de bezetting in de Tweede Wereldoorlog! Wonderlijk genoeg zie ik hier een grootse taak voor gelovigen uit Iran. Zij weten bij ondervinding hoe de islam omgaat met 'andersdenkenden' en zij kennen ook vaak de grenzeloze macht van Jezus.
REAGEER

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher