Levensverhaal

01 mei 2018 door Matthijn Doekes

Overleven is een eenzame zegen

Als je vandaan komt, waar ik vandaan kom, is het feit dat je nog leeft, niet een automatisch gegeven. Nee, ik bedoel niet Soest, waar ik ben opgegroeid, of het prachtige Haarlem, wat ik thuis noem. Ik doel op de psychiatrie.

Om een heel lang verhaal zo kort mogelijk te maken: op mijn zestiende raakte ik dusdanig depressief, dat ik niet meer kon functioneren. Ik ging van school af, kreeg medicatie en er volgende een uitgebreid onderzoek naar wat er met mij aan de hand was. De conclusie was, dat ik het beste mezelf kon laten opnemen. Dus ging ik als 17-jarige jongen naar Santpoort om daar voor een langere periode opgenomen te worden tussen andere adolescenten met psychische klachten, om therapie te volgen en 'beter' te worden. Dacht ik.

Welnu, eenmaal daar leerde ik dat ik er voornamelijk mee om moest leren gaan, met die depressies en persoonlijkheidsissues. Tot overmaat van ramp overleed mijn moeder in die periode aan een hartstilstand. Je kunt je voorstellen dat dit zeer grote impact had op mijn behandeling en traject en uiteraard ook het verdere verloop van mijn leven.

Iedereen die daar woonde, was daar voor de duur van minimaal 1 en maximaal 2 jaar. Dus je leerde elkaar goed kennen. Ik bouwde er vriendschappen op en je deelde ervaringen, zowel uit je verleden, alsook de gekke dingen die je kunt meemaken in de psychiatrie op het moment zelf, met mensen van je eigen leeftijd. Als je daarna weer de wereld in gaat en probeert op beide benen te staan, houd je vriendschappen over en een band met de mensen die je kent vanuit die plek. Immers, je deelt een unieke ervaring en periode met elkaar.

Op mijn zestiende raakte ik dusdanig depressief, dat ik niet meer kon functioneren.

Ieders weg daarna is anders. Sommige zijn succesvol in hun poging een normaal leven te leiden, andere lukt dat nooit. En de rest, zoals ik, zit daar een beetje tussenin. Het is een gegeven dat psychiatrische patiënten meer dan 10 jaar eerder sterven dan gemiddeld (als ze een natuurlijke dood sterven), maar het percentage mensen dat zichzelf van het leven berooft, is uiteraard ook hoger dan in andere sociale omgevingen. Zo ken je dus ook al vrij jong mensen die er een eind aan hebben gemaakt of mensen met wie het eigenlijk nooit echt meer goed is gekomen.

In 2015 is mijn beste vriend overleden, die ik ken vanuit Santpoort. Een natuurlijke dood, 43 jaar oud. Hij was degene die mij opving nadat ik terugkwam van mijn moeders begrafenis. Ik sliep bij hem op de kamer, omdat ik anders niet kon slapen in die periode. Hij was mijn maatje die mij gezien had in mijn slechtste periode, die dat deel van mij kende, wat ik aan buitenstanders nooit kan uitleggen. Tien jaar geleden overleed mijn goede vriendin van daar ook al, zij deed erg haar best om te overlijden en dat is uiteindelijk gelukt.

Toen ik tot geloof kwam, was ik 26 jaar. Ik ontving vergeving en nieuwe hoop. Vreugde, vrede en liefde zoals ik nooit eerder had gekend. Ik was wederomgeboren, maar nog wel in dit omhulsel en met de ervaringen en tekortkomingen van dit bestaan. Maar ik begon te getuigen en muziek te maken en overal te vertellen waar ik vandaan kwam en dat er redding en hoop is voor iedereen.
God heeft mij zelfs teruggebracht naar hetzelfde terrein in Santpoort waar toen een christelijke opvang was, om te getuigen dat ik op dat terrein had gewoond. Ja, zo is God als je wandelt in je roeping. Vele mensen heb ik Zijn boodschap kunnen brengen door middel van muziek en getuigenis.

En toen werd ik zelf weer ziek. Vele jaren had ik goed gefunctioneerd, altijd gewerkt, een leven opgebouwd. Werkend voor het Leger Des Heils in de daklozenopvang, een geweldig voorrecht. Maar paniekaanvallen en een depressie maakten daar een einde aan. En ik zag weer de duisternis van deze psychische stoornissen en werd geconfronteerd met de tekortkomingen van dit leven.

Er staat ons een eeuwige toekomst te wachten in Zijn tegenwoordigheid. Dat is ruim voldoende om de zware dingen in dit leven nog even vol te houden.

Ik zag hoe God mij al die jaren had beschermd tegen de dood, ook toen ik nog niet geloofde. 'Duizend vallen aan uw linkerhand, tienduizend aan uw rechterhand.'
Toch was God verder weg dan ooit en ik verloor mijn levensdoel, mijn baan, mijn waardigheid en mijn getuigenis. Vond ik. Immers, ik was weer ziek geworden.

Inmiddels ben ik vijf jaar verder. Ik ben gaan bloggen op diverse platforms en ik heb mijn geloof in God niet verloren. God is immers altijd goed en Hij had een stevige geloofsbasis voor mij gelegd voordat Hij dit toestond in mijn leven. Maar het is wel eenzaam als overlevende veteraan, zoals ik mezelf wel eens noem. Ik heb lieve vrienden en zussen om me heen, maar de ervaringen en chronische ziekte zijn moeilijk te begrijpen voor anderen.

Ik zie dat God me tot op heden bewaard heeft. Het voelt vaak als een lijdensweg, ik heb regelmatig gevraagd om te mogen vertrekken van deze plaats. Maar toch ga ik van kleine kracht tot kleine kracht en heb ik besloten om te spreken en schrijven over mijn ervaringen en ben ik onder meer aan deze serie 'geloofslessen' begonnen, om andere gelovigen te stimuleren, te prikkelen en te ondersteunen met de dingen die ik heb mogen leren in mijn wandel met Hem.

Dit is ook, waarom ik niet pas in een 'christelijk hokje', mij niet meer aanpas aan overbodige regels en randzaken en waarom ik alles zo open en direct mogelijk bespreek en confronteer. Want is het leven met God een roze wolk? Nee, absoluut niet. Is het leven met God dan hopeloos en een lijdensweg? Absoluut niet. Er is immers de Hoop en de zekerheid dat er ooit verlossing is van lijden en pijn en eenzaamheid. Er staat ons een eeuwige toekomst te wachten in Zijn tegenwoordigheid. Dat is ruim voldoende om de zware dingen in dit leven nog even vol te houden. Richt je oog dan ook op de toekomst die Hij belooft aan wie volhardt in het geloof, want dat is onze bestemming.

Matthijn Doekes is een voormalig gospelrapper en is voor vragen of opmerkingen per e-mail bereikbaar. Bezoek hier zijn weblog.

Reacties

Dank voor je openhartigheid om deze moeilijke dingen uit je leven met de lezers te delen. Ik bid je toe dat God je voortaan vrijheid van het juk van depressies.
REAGEER

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher