Ramiro Munoz Carvajal

Dagelijks leven

14 maart 2018 door Ramiro Munoz Carvajal

Deze minderheid wordt in de evangelische beweging niet gehoord

Men zou onze tijd kunnen beschouwen als een tijd van kunstmatige christelijk naastenliefde. Veel mensen in onze omgeving zijn noodbehoevend en eenzaam.

In de zondagse eredienst zien we veel mensen om ons heen. We zien eerst enkel de buitenkant maar van binnen speelt zich heel wat meer af. Let u op die ene persoon die constant alleen zit? Die voortdurend met dezelfde kleding de kerk binnenstapt en er vermoeid uit ziet? We kijken enkel in onze belevingswereld naar anderen maar willen niet dieper kijken, oppervlakkige wezens zijn wij. Een vrouw vertelde mij over haar ervaring in een evangelische gemeente waar ze nooit werd aangesproken met haar naam. Enkel met ‘’hee jij, of hoe gaat het nu?’’ Dit leidde tot zo’n grote teleurstelling dat ze uiteindelijk weg ging. Uit ervaring weet ik dat veel evangelische kerken er goed aan zouden doen om sociale vaardigheden te trainen en als leiders het goede voorbeeld te geven.

Een vraag als ‘’hoe gaat het?’’ is niet genoeg. Dan volgt enkel een oppervlakkig antwoord.

Dit probleem zie ik in verschillende vormen telkens weer terugkeren. Mijns inziens gaat het om een tweevoudig probleem. Allereerst wordt het eerste gebod onvoldoende nageleefd: de Here God lief hebben. En dit heeft gevolgen voor het nastreven van het tweede gebod: uw naaste liefhebben als uzelf. Dit wordt ook nog versterkt door slecht leiderschap en individualisme. Dit staat haaks op de werken van onze harten en ook ons collectieve kerkleven. Sommigen hebben het gebod van God in zekere zin verwaarloosd en ingeruild voor oppervlakkig leiderschap met technische hoogstandjes. Onze collectieve levensstijl is vervangen voor een kil individualistisch leven. Overal in de Westerse beschaving hoor je dezelfde boodschap: ‘’jij bent het toch waard? Jouw unieke ervaring’’. Waarom zoeken we als christenen vaak ons geluk in het materiële en ruilen we de hoge waarheden van God in voor tijdelijke pleziertjes?

Wat staat ons te doen? Praat met elkaar! Mensen zijn sociale wezens. We hebben elkaar nodig. Veel profeten, filosofen en humanisten hebben ons gewaarschuwd voor individualisme dat op allerlei manieren tot uiting komt in onze samenleving. Probeert u maar eens iemand aan te spreken op straat. Die persoon schrikt zich rot. Het lijkt alsof we een reden moeten hebben om te praten. Zelfs ‘hallo’ zeggen wordt niet op prijs gesteld. Hoe ver zijn we dan doorgeslagen? Maar we vinden het wel normaal om op Facebook mensen te accepteren als ‘vriend’ die we nooit eerder hebben ontmoet. Deze levensstijl sijpelt onze kerken binnen.

Een vraag als ‘’hoe gaat het?’’ is niet genoeg. Dan volgt enkel een oppervlakkig antwoord. Neem dus tijd voor elkaar! Laten we elkaar oprecht liefhebben, omdat God ons eerst liefhad. En zijn geboden moeten we serieus nemen. Heeft u ook die persoon lief die in uw kerk niet wordt gehoord?

Ramiro Munoz Carvajal is geboren in 1978 in Chili en opgegroeid in Nederland sinds zijn geboortejaar. In het jaar 2000 werd Ramiro christen. Ramiro is sinds 2016 auteur, zijn eerste boek is verschenen onder de titel Hij sprak tot mij door de boomstam. Bezoek hier de blog van Ramiro.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher