Dagelijks leven

07 maart 2018 door Matthijn Doekes

Een onbesproken zonde: vraatzucht

Je lichaam is een tempel. Ik heb het vaak gehoord. En er niet echt iets mee gedaan.
Ik heb me nooit zo geïnteresseerd in mijn lichaam als zodanig, ben er ook nooit tevreden mee geweest. En ik zei altijd: 'ik eet liever nu die moorkop dan dat ik 10 jaar langer leef met al die diëten..'

Als kind was ik supermager. Echt zo mager, dat ik er wel om gepest werd. Ik kon me ook fysiek niet goed verdedigen, want de ander was al snel sterker dan ik. Dus moest ik leren slimmer te zijn.
Dat deed mij conflictsituaties met leeftijdsgenoten vermijden, het deed mij stil zwijgen in de klas, in de hoop niet op te vallen. En ja, ik ben ook wel eens in elkaar geslagen om niets. Simpel omdat ik een makkelijke prooi was. Hierdoor was ik erg onzeker en angstig. Dus toen ik steviger werd, werd ik zekerder van mezelf en ik word nooit meer als slachtoffer uitgekozen.

Ik hield altijd van eten en snoepen, maar ik kwam er geen kilo van aan. Ik sportte elke dag.
Als je mij een zak snoep gaf, was het dezelfde dag nog op. Als mijn chocoladeletter op was, ging ik bietsen bij mijn kleine zusje voor een stukje van die van haar. Ik voel me er nu nog schuldig over...

Wij hadden thuis geen hagelslag. Geen chips of cola. Sterker nog, wij waren vegetarisch in mijn vroege jeugd en mijn ouders waren erg met voeding bezig. Later veranderde dat, maar nog steeds geen cola of hagelslag. Dus toen ik op kamers ging, maakte ik een inhaalslag die 20 jaar duurde: wit brood, hagelslag, chips, zoveel snoep als ik maar zin in had, bier, etcetera. En zo kwam ik elk jaar een paar kilo aan.

Vroeg doodgaan vond ik geen probleem. Liever genieten en eerder sterven dan mezelf van alles onthouden en lang leven.

Toen ik tot geloof kwam, hielp God me met stoppen met roken. Dat was een wonder, want ik rookte ongeveer 30 sigaretten per dag. Dit sterkte mij in de overtuiging 'dan maar extra te genieten van eten' , want alcohol drinken deed ik ook niet meer, en er moet toch wel iets zijn dat leuk mag zijn in het leven?

Preken over het lichaam gingen vaak over seksualiteit, drugs, roken, alcohol. Ik heb in al die jaren nog geen serieuze poging gezien om het over vraatzucht te hebben in een kerk. Sterker, veel voorgangers zijn zelf veel te dik en ook het eten in kerken is vaak ongezond. Onder het mom van gemeenschapszin hoort eten natuurlijk bij het sociale geheel. En ik vond het altijd erg leuk en gezellig. Had iemand me een salade aangeboden, dan had ik hem uitgelachen.

Nu ben ik 44 jaar oud en vorig jaar rond deze tijd woog ik 135 kilo. Dit is voor het eerst dat ik dat openbaar deel. En ik had er last van. Geen conditie, excuses maken om niet te hoeven wandelen. Elke kilometer was als lood in mijn schoenen. Het kon me echter niet genoeg schelen om er iets aan te doen. Vroeg doodgaan vond ik namelijk geen probleem. Nogmaals, liever genieten en eerder sterven dan mezelf van alles onthouden en lang leven. Saai man, gezond leven.

Toen kwam de diabetes. Levensgevaarlijk hoge metingen, klachten in mijn organen, geen energie meer. De angst was niet om te sterven, de angst werd dat beschadiging van mijn organen, hart en vaten een reële optie werd als ik niks veranderde. Dus niks eerder doodgaan, nee, je kan blind worden, je voeten kwijt raken en nog veel meer nare dingen.

Ik heb altijd een gruwelijke hekel gehad aan gezondheidsfreaks. En nog. Mensen denken dat als je gezond leeft, je 'recht' hebt op een langer leven, of dagen kunt toevoegen aan je leven. De Bijbel zegt dat dat niet kan, dat God bepaalt hoelang je leeft. En als voeding een soort afgod wordt, of dat nou de afgod vraatzucht is of de afgod waarbij je gefixeerd of geobsedeerd bent met goede voeding, dan is dat niet goed. Helemaal als je het dan ook nog geestelijk maakt: de oeroude discussie over wat je wel en niet mag eten volgens de Torah/Bijbel. Waar de discipelen ook over streden met elkaar.

Het bespreken van de zonde vraatzucht is wel degelijk een taboe in de kerk. En als men er al over praat, slaat men weer helemaal door richting afgoderij.

Niet willen sporten wordt ook vaak afgedaan met de zin 'lichamelijke oefening heeft weinig nut' van Paulus, daarmee doelende op de focus op geestelijk leven, meer dan fysieke gesteldheid. Echter dit is in context natuurlijk. Dus ik deed het af met een grapje. En toen ik serieus wilde gaan sporten, wilden mijn knieën niet meer mee. Ik was simpelweg te zwaar om te sporten.

Nu ben ik door de diabetes mijn leven aan het omgooien. Niet zozeer om langer te leven, maar wel om het leven dat ik hier dan nog heb, gezonder door te brengen. En mijn lichaam verdraagt teveel ongezonde dingen niet meer. 20 jaar alleen eten wat je lekker vindt heeft uiteindelijk gevolgen. Inmiddels weeg ik rond de 120 kilo. En ik heb plezier in gezond koken en nieuwe recepten uitproberen. Mijn liefde voor 'lekkere dingen' is natuurlijk niet zomaar weg. Maar ik moet op den duur een manier vinden om daar met mate mee om te gaan. Deze strijd zal ik de rest van mijn leven hebben, want diabetes is een chronische ziekte.

Het is een hele omslag, met name mentaal. En ik had nooit gedacht dat ik zou luisteren en echt mijn eetpatroon veranderen. Ik dacht niet dat ik dat zou willen en ook niet dat ik het zou kunnen. Suiker was mijn afgod en mijn troost, zeker de laatste jaren dat ik het moeilijk heb op meerdere vlakken.
Eten werd een doel en geen middel.

Misschien is dit onderwerp voor velen geen taboe, maar voor mij wel. Niemand mocht immers aan 'mijn eten' komen. Sla eten? Dat nooit! Ik moet er nu langzamerhand en ook wel een beetje mopperend soms, op terug komen. Het bespreken van de zonde vraatzucht is wel degelijk een taboe in de kerk. En als men er al over praat, slaat men weer helemaal door richting afgoderij.

Toch zou het goed zijn als daar wat meer openheid over zou bestaan. Niet op een dwingende manier, maar wel op een manier die bewust maakt. Al is er wellicht voor sommigen niet anders nodig dan een ziekte om te veranderen, zoals bij mij. In dat opzicht is diabetes een 'zegen' voor iemand als ik.

Matthijn Doekes is een voormalig gospelrapper en is voor vragen of opmerkingen per e-mail bereikbaar. Bezoek hier zijn weblog.

Reacties

Gaaf, Matthijs! je roert echt een groot taboe aan voor gelovigen. Vraatzucht is een verslaving als alle anderen en niet de minst slechte of hardnekkige onder de "zuchten". Verslaving is echter ook een symptoom van iets dat dieper ligt. Iemand die met veel overgewicht en vele mislukte trim-pogingen zijn maag laat verkleinen, zal daarnaast geestelijke bijstand nodig hebben. Anders gaat ie van de regen in de drup. Vaak speelt angst een grote rol... als kind leer je al; "als je niet eet dan ga je dood..." Velen vinden in eten troost en compensatie.
REAGEER
A
Heel mooi stuk Matthijs! Het bemoedigd me in de nieuwe weg die ook ik ben ingeslagen.

Danjewel
REAGEER
T
Moedig en goed artikel hr. Doekes! Ook ik worstel met overgewicht. Het is belangrijk alles met mate te doen. Één keer per maand een moorkop( als die naam nog gebruikt kan worden) is iets anders dan één keer per week een moorkop nuttigen.

De onlangs gestorven evangelist Billy Graham schreef ooit een boek over de 7 zonden. Hij noemde gulzigheid als één ervan.
REAGEER

Praat mee

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher