Tien Geboden

God

23 februari 2018 door Aron Rijsdorp

De christelijke oorsprong van de vlaktaks

De vlaktaks staat bekend als een klassiek-liberaal concept dat met de Verlichting is ontstaan. Toch gaat het idee van de vlaktaks eigenlijk terug op een veel oudere traditie, namelijk die van de Israëlieten. In dit artikel wordt deze herkomst beschreven en betoogd waarom dit belastingstelsel het meest eerlijk en efficiënt is.

In het Oude Testament van de Bijbel heeft het joodse volk een verbond met God gesloten en dit verbond ging gepaard met veel wetten en gebruiken. De moderne joden houden nog steeds hieraan vast en een aantal van deze tradities is erg bekend geworden zoals de besnijdenis, de sabbat en de voedselwetten. Een minder bekende traditie is het geven van tienden dat net als de tien geboden door God is ingesteld op de Sinaïberg en aan Mozes is opgedragen. In Leviticus hoofdstuk 27 vers 30 van de Bijbel staat hierover het volgende: “Van de opbrengst van het land, zowel de gewassen op de akkers als de vruchten aan de bomen, is een tiende als heilige gave voor de Heer bestemd (NBV).” De Israëlieten moesten dus een tiende deel van hun oogst geven aan de tabernakel, de toenmalige religieuze tempel van de joden, zodat de priesters hun diensten konden houden.

Interessant is het systeem achter het geven van tienden. Ben Carson die als christelijke presidentskandidaat aan de Amerikaanse verkiezingen van 2016 heeft meegedaan, gaf aan dat zijn plan voor een vlaktaks is gebaseerd op het Bijbelse geven van tienden . Zo betaalde iedere Israëliet ongeacht zijn omstandigheden in verhouding hetzelfde, namelijk een tiende deel van zijn oogst. Dezelfde logica van proportionaliteit zit ook achter de vlaktaks van 10% als inkomstenbelasting. Verdient bijvoorbeeld een bankier één miljoen euro, dan legt hij 100000 euro in en als een leraar 30000 euro verdient, dan betaalt hij 3000 euro. Mensen betalen hierdoor dus een verschillend bedrag afhankelijk van het inkomen, maar ieder wordt wel in dezelfde verhouding door belasting benadeeld.

Het geven van tienden dat door de Israëlieten werd gedaan, heeft dus de grondslag gevormd voor het idee van de vlaktaks.

De vlaktaks staat in contrast met een progressief belastingstelsel en een regressief belastingstelsel. Bij een progressief belastingstelsel betalen mensen met een hoger inkomen een hoger percentage aan belasting, aangezien zij een groter gedeelte van hun inkomen kunnen missen. Het nadeel hiervan is echter dat het investeren ontmoedigt, omdat men door hard werken er minder op vooruitgaat. Sommige investeringen die rijke mensen hadden kunnen doen, worden dan dus elders of niet gedaan. Ook blijkt in de praktijk dat belastingontduiking met een progressief belastingstelsel toeneemt.
Beide gevolgen leiden tot minder belastinginkomsten en de economie wordt door een vermindering in investeringen geschaad. Een regressief belastingstelsel laat rijke mensen een lager percentage aan belasting betalen, omdat zij al via hun grotere uitgaven en werkverschaffing de economie verhoudingsgewijs meer bevorderen. Dit belastingstelsel maakt sociale mobiliteit echter heel moeilijk, aangezien de mensen die al minder verdienen ook nog meer moeten afstaan en daardoor nog minder overhouden om in zichzelf te kunnen investeren.

De vlaktaks creëert daarentegen met een gelijk belastingpercentage voor iedereen dezelfde kansen om zichzelf op te werken zonder dat men door hogere posities onevenredig hard wordt aangepakt door de overheid. Daarnaast is het systeem overzichtelijk en eenvoudig waardoor de gewone mens het belastingstelsel kan begrijpen en de overheid haar administratie beter kan regelen. Zo heeft invoering van een vlaktaks van 13% in Rusland zijn vruchten afgeworpen waar de belastinginkomsten sindsdien flink zijn gestegen, aangezien men meer bereid was geworden zijn belasting te betalen en belastingontduiking afnam.

Nu zeggen sommigen dat het oneerlijk is dat armen dan ook belasting moeten betalen. Toch is het raar dat mensen die niet meebetalen, wel kunnen kiezen hoeveel geld van anderen wordt weggenomen en waar het aan besteed wordt. Niet alleen ‘no taxation without representation’ moet gelden, maar ook ‘no representation without taxation’. De vlaktaks maakt het daarnaast voor politici juist moeilijker om de belasting te verhogen, omdat iedereen in gelijke mate erdoor geschaad wordt. Hierdoor kan er minder aan verdeel- en heers worden gedaan en wordt de controle van de burgers op de overheid groter.

Het geven van tienden dat door de Israëlieten werd gedaan, heeft dus de grondslag gevormd voor het idee van de vlaktaks. Zo is proportioneel betalen geïntroduceerd waarmee iedereen hetzelfde percentage van zijn inkomen betaalt. Dit belastingstelsel behoudt zowel de motivatie tot werk en hogerop komen als de mogelijkheden voor ieder om in zichzelf te investeren. De vlaktaks zorgt bovendien in haar eenvoud voor gelijke behandeling van alle inwoners en verschaft duidelijke controle voor de burger alsmede de overheid.

Aron Rijsdorp is de hoofdredacteur van de Blaeuwe Hoedt en lid van de JOVD Leiden. Dit artikel verscheen eerder in het afdelingsblad van de JOVD Leiden.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher