Vluchtelingen Lesbos

God

24 januari 2018 door Jeffrey Schipper

Hoe God christenen riep om vluchtelingen te helpen op Lesbos

“Onze eerste reis naar Lesbos ontstond naar aanleiding van een bidstond. Binnen een week stond een container klaar met hulpgoederen. God stuurde ons om te helpen,” vertelt Daniël van der Leer. Namens Stichting Christian Refugee Relief vertelt over bijzondere avonturen met God tijdens de vluchtelingencrisis. “Wanneer God je roept om aan de slag te gaan opent Hij harten.”

In 2015 was de vluchtelingencrisis erg actueel en was dit het gesprek van de dag. Kun je aan de hand van een voorbeeld aangeven waarom de vluchtelingencrisis nog steeds actueel is?
“Op het eiland Lesbos komen vandaag de dag nog steeds rubberboten met vluchtelingen uit Turkije aan. Dit zijn niet meer de aantallen zoals in 2015 maar nog steeds honderden per week. Het kamp Moria op het eiland kent een capaciteit van zo'n 1800 personen. Door de aanhoudende aankomsten verblijven er inmiddels meer dan 6500 mensen. Af en toe worden er kleine groepen doorgelaten om de druk van de ketel te halen. Het kamp komt voller en voller te zitten. Voor de beeldvorming: begin 2017 zaten er ongeveer 4000 mensen in het kamp en eind 2017 ruim 6500. Er is tekort aan alles wat tot de basisbehoefte (eten, drinken, onderdak, hygiëne) hoort. Een fatsoenlijke plaats om te slapen of te douchen is er niet. Het ontbreekt aan de juiste hulp op het gebied van medische of psychische problemen. De trauma’s van de oorlog, de reis over water, verkrachting, zware mishandeling of maandenlange onzekerheid laten diepe (onherstelbare) wonden achter.”

"God, die in alles voorziet, voorzag ook dat de vrachtwagen op tijd op Lesbos zou arriveren."

Jullie zijn erg actief op Lesbos. Hoe komt dat tot uiting?
“De eerste reis naar Lesbos was in oktober 2015,” herinnert Daniël zich. “Onze eerste missie heeft ontzettend veel indruk gemaakt op ons. De hoeveelheid vluchtelingen die de oversteek maakte was bizar. Duizenden per dag. We hadden diverse taken. Een deel van de groep stond iedere dag aan de kust van Lesbos. Zij hielden zich bezig met aankomende boten opvangen, vrouwen en kinderen uit de boot helpen en eerste hulp verlenen. We zagen alleenstaande moeders, jongeren maar ook complete gezinnen van de oudste opa of oma tot de pasgeborene. Op een moment haalden we een tien dagen oude baby uit de boot. De moeder was aan de overkant, de Turkse kust, bevallen. In het bos, wachtend op de rubberboot die ze naar de overkant zou brengen. Schrijnend was het om te zien hoe deze vrouw er aan toe was en dat we geen medische hulp konden bieden dan alleen een deken en een omhelzing. Want dat was voornamelijk wat we deden. De kou verdrijven met een reddingsdeken (folie) en een fleecedeken. Inpakken en warm wrijven. Daarnaast deelden we fruit en water uit. Velen hadden dagen niet gegeten en namen het dankbaar aan. Voor de kleine kinderen hadden we knuffels bij ons. Een knuffel deed veel met een kind. Ondanks de trauma, de angst van de reis en onzekere toekomst werd er gelachen en geknuffeld.

De impact van deze reis vertaalde zich in de oprichting van stichting Christian Refugee Relief (Christelijke vluchtelingenhulp). We konden het niet loslaten. De vluchtelingen bleven komen, omstandigheden in de kampen verslechterden en professionele vanuit de overheid bleef uit. Daarnaast waren we overladen met giften en bemoedigingen en waren er velen uit onze directe omgeving die geraakt werden door de verhalen. In februari 2016 volgde de tweede missie. De hele maand zijn er in fases van één tot twee weken tientallen vrijwilligers naar het eiland afgereisd en werd er op allerlei manieren hulp verleend. In totaal zijn er die maand ruim veertig vrijwilligers actief geweest. In de maanden daarna zijn er nog twee missies naar het eiland geweest. En dat werk gaat nog steeds door.”

Hoe laten jullie je inspireren door de boodschap van Jezus Christus?
“De eerste reis naar Lesbos ontstond naar aanleiding van een bidstond met een groepje vrienden. Iedere woensdagavond hielden we een bidstond waar we allerlei zaken aan God voorlegden. Persoonlijke zaken, gemeentelijke zaken, gebed voor de predikanten en wereldproblematiek. Op een gegeven moment ontstond in september 2015 het idee om naast gebed ook actief de handen uit de mouwen te steken. We gingen aan de slag met het inzamelen van goederen, geld en personen. Van het een kwam het ander. Binnen een week stond de container klaar om gevuld te worden. Drie weken later paste er niets meer in en was er ruim 25.000 euro opgehaald. We zagen dat God ons stuurde om te gaan helpen en werden bevestigd in ons doel door de zegeningen die we ontvingen. Zo verhoorde God een concreet gebed tijdens een reis met de vrachtwagen naar Lesbos. De vrachtwagen was door slecht weer vertraagd. Door de vertraging zou de ferry gemist worden. Wanneer de ferry gemist zou worden konden we tijdens de eerste missie de helft van de tijd geen gebruik maken van hulpgoederen. We riepen iedereen in onze omgeving op om te bidden of de vrachtwagen de ferry mocht halen. Het wonderlijke gebeurde: de ferry heeft gewacht op onze vrachtwagen. Er werd door critici gezegd: er waren veel meer vrachtwagens die verhinderd werden door de weersomstandigheden; de ferry had hoe dan ook gewacht tot iedereen binnen was. Wij zagen het als een zegen van God. Hij, die in alles voorziet, voorzag ook dat de vrachtwagen op tijd op Lesbos zou arriveren.

"Vluchtelingen vroegen in gebrekkig Engels of we christenen waren omdat we wat praktische hulp boden."

Een ander voorbeeld vond plaats op 28 oktober 2015. De dag die als zwarte bladzijde is wat betreft deze humanitaire crisis. Een houten boot met driehonderd vluchtelingen aan boord viel uit elkaar en stond binnen één minuut (!) volledig onder water. Driehonderd mensen lagen in het koude, verstikkende water. Met andere organisaties werden wij opgeroepen om naar de haven te komen. De kustwacht en diverse vissersbootjes zijn de zee opgegaan en hebben zoveel als mogelijk mensen uit het water gehaald. Deze vluchtelingen werden in de haven van Molyvos aan wal gebracht en door ons opgevangen. Op het moment dat we daar aankwamen waren de reddingsdekens en fleecedekens zo goed als op. Wij hadden nog honderden in de container. Heel de groep werd gemobiliseerd om alles naar de haven te brengen. Toen de eerste boten aankwamen met drenkelingen, waren er traumaplekken ingericht. Een plek met dekens, medisch personeel en vrijwilligers. Op een bepaald moment werden zeven kinderen tegelijk gereanimeerd. Toen deze crisis begon, hebben we direct een noodkreet naar Nederland gestuurd. In Nederland werd iedere avond bij familieleden van de vrijwilligers een bidstond gehouden en werd er specifiek gebeden om kracht en wijsheid voor de vrijwilligers op Lesbos. De avond van 28 oktober is er specifiek gebeden voor de zeven reanimaties. Alle zeven kinderen mochten het (zelfs na 20 minuten reanimeren) overleven. Het ‘bid en u zal gegeven worden’ kwam heel concreet tot uiting.”

“Het doel van onze missies is altijd eerst hulpverlening geweest,” maakt Daniël duidelijk. “Er werd wel eens gevraagd: wordt er geëvangeliseerd? Er is zelfs wel eens een nieuwsartikel verschenen in het AD met de titel 'Duizend bijbels mee naar Lesbos'. Men heeft de indruk gehad dat we daar aan de kust alleen Bijbels gingen uitdelen. Dit is allerminst het geval geweest. We willen de liefde van God praktisch maken door hulp te bieden. Dat was onze missie. Vluchtelingen vroegen in gebrekkig Engels of we christenen waren omdat we wat praktische hulp boden. In de missies die later volgend werden we door de eilandbewoners en langdurig aanwezige vrijwilligers herinnert als 'die groep christenen uit Nederland'. Wanneer God je roept om actief aan de slag te gaan opent Hij harten. Dit kan door het concreet uitdelen van het Evangelie maar het kan ook door het concreet uitdragen van het Evangelie. Liefde geven omdat Hij ons eerst heeft liefgehad. We waren en zijn dankbaar dat we op deze wijze Gods liefde mogen uitdragen. Hij is het ook altijd weer die bemoediging geeft op het moment dat je op een dood spoor zit. Soms zijn er momenten waarop je je afvraagt: ‘waar doe ik het voor?’.

In de februari reis 2016 ontmoette een van onze vrijwilligers een Pakistaanse christen. Deze Pakistaanse christen was vanwege zijn uitzichtloze situatie de wanhoop nabij en riep God om redding. Later heeft deze christen verteld dat deze ontmoeting zijn redding is geweest. De vrijwilliger was voor deze Pakistaan als een engel van God. Hoe mooi is het dat God ons voor deze praktische hulp wilt gebruiken tot bemoedigen van Zijn kinderen. Als bevestiging/antwoord: ‘Ik ben bij je, waar je ook gaat. Ik zorg voor je want je bent Mijn kind’.”

Christian Refugee Relief organiseert binnenkort nieuwe reizen. Klik hier voor meer informatie.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher