Piet Vergunst

God

19 januari 2018 door Piet Vergunst, De Waarheidsvriend

Piet Vergunst: "Bidden is zelfs voor een christen niet vanzelfsprekend"

"Zondag begint de Week van Gebed, die teruggaat op initiatieven van anderhalve eeuw geleden. Miljoenen christenen bidden wereldwijd mee, betrokken op problemen in de samenleving. ‘Vrijheid van slavernij’, daar gaat het in deze dagen specifiek om," schrijft Piet Vergunst in De Waarheidsvriend.

De Waarheidsvriend is het huisorgaan van de Gereformeerde Bond in de Protestantse Kerk in Nederland.

"Bidden is een activiteit die zelfs voor een christen niet vanzelf spreekt, hoe onlogisch dit ook is. Johannes de Doper leerde het zijn discipelen (Luk. 11:1) en nadat de twaalf volgelingen van de Heere Jezus langere tijd met Hem omgegaan waren, stelden ze de vraag: ‘Heere, leer ons bidden.’ Het gaat hier om de belangrijkste zaak in de geloofsopvoeding.

In de alledaagse ontmoetingen van christenen wordt er in onze kerkelijke cultuur weinig gebeden. Dat valt je temeer op, als je sterker ervaart dat gebed (van anderen) in perioden van verdriet of ziekte nodig te hebben. Blijkbaar is er schroom of onwennigheid om een verjaardag (indien dat mogelijk is) of een bezoek aan vrienden af te sluiten door samen tot God te bidden.

Mijn ego
Prof. Herman Paul plaatst in zijn recente boek De slag om het hart. Over secularisatie van verlangen het gebed in het kader van christelijke karaktervorming. Hoe word je een volwassen christen? Hij schrijft dat ‘de roep om karaktervorming de roep is van een biddende christen: dat niet mijn, maar Uw wil in mijn leven geschiede; dat niet mijn ego zal groeien, maar Uw Geest in mij zal werken; dat ik mijn leven niet zal voegen naar verhalen van status en succes, maar naar het beeld van Uw Zoon’.

Bidden is hier bewust een positie innemen in de realiteit van de secularisatie van onze verlangens en ons zo toewenden naar de realiteit van Gods Koninkrijk.

Bidden is een activiteit die zelfs voor een christen niet vanzelf spreekt, hoe onlogisch dit ook is.

Minderheid
We leven in een land waar we als christenen een kleine minderheid geworden zijn, hier en daar een lastige minderheid. We leven in een kerk waarin inhoudelijk elkaar uitsluitende stemmen klinken, waar het getuigenis van de Schrift niet het alleenrecht heeft. We hebben een overheid voor wie de wil van het volk norm is, al denken veel christenpolitici hier gelukkig anders over.

Dit alles betekent crisis. Deze crisis wijst ons onze taak en roeping aan. Wat kan die roeping anders zijn dan versterking van het christelijk getuigenis vanuit de gemeente naar een op drift geraakt volk. En hoe kan dit getuigenis klinken als het niet door het gebed gedragen en gevoed wordt? Het gebed is de kurk waar de kerk en waar ons land op drijft – een uitspraak van vroeger, die aan betekenis niets verloren heeft.

Ook in de kerk kan gebed overigens tot ongemakkelijke reacties leiden. Het meest schrijnende voorbeeld vinden we bij Eli, de priester (!) die tegen een biddende Hanna zegt: ‘Hoelang zult u zich nog dronken gedragen? Ontdoe u van uw wijn.’

We kennen in ons land de dag van de leraar, de dag van de mantelzorger, de dag van de duurzaamheid – bedoeld om ons te bepalen bij het belang van onderwijs, van naastenliefde, van de schepping. We kennen de maand van de geschiedenis, de maand van de filosofie. Daartussen zit dus de week van het gebed. De keuze voor een week maakt in elk geval duidelijk dat Kolossenzen 4 ter harte genomen wordt: ‘Houd sterk aan in het gebed.’ Gebed en volharding, ze horen bijeen.

Het gebed is de kurk waar de kerk en waar ons land op drijft – een uitspraak van vroeger, die aan betekenis niets verloren heeft.

Eenheid van christenen
De Week van Gebed, georganiseerd door de Raad van Kerken en MissieNederland, staat vanouds in het teken van de eenheid van christenen. Met elkaar bidden, dat bindt samen. Wie met de ander bidt, kan geen irritatie naar of ongenoegen over de ander meer hebben.

Daarnaast kent de Week een specifiek thema, dit jaar ‘Recht door zee’. Het thema is door christenen uit het Caraïbisch gebied (het merendeel van de eilanden in dit gebied behoort tot de Antillen) aangereikt en haakt in op het danklied dat Mozes en zijn zus, Mirjam, zongen na de doortocht van het volk Israël door de Schelfzee (Ex. 15:2-21).

In de toelichting lees ik dat ‘Gods rechterhand het volk Israël recht door zee leidde. Daarmee deed God het volk recht, dat jarenlang onderdrukt was door de Egyptenaren.’ De parallel voor de christenen in de Caraïben zal niet zozeer zitten in het feit of het volk recht door zee ging of op een andere wijze bevrijd werd, maar wel in het feit dat Gods rechterhand redding en bevrijding betekende.

Bidden voor de kerk in de Caraïben, die zichzelf opricht na een lange tijd van vernedering van de bevolking, van verslaving en angst, van gebondenheid aan de machten van deze wereld, is daarom een gebed om het mogen zien van de werken van Zijn rechterhand. Altijd dreigt het gevaar dat onze acties tot resultaat moeten leiden. Juist in een Week van Gebed leren we opnieuw de waarheid van een uitspraak van dr. J.H. Gunning: ‘God regeert de wereld door de gebeden van Zijn kinderen.’"

Lees hier het volledige artikel van Piet Vergunst en klik hier om De Waarheidsvriend te ontvangen.

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher