John Lapré

Veiligheid voor de één = onveiligheid voor de ander?

15-12-2017 door John Lapré

Ik ben dankbaar voor vele goede gesprekken die binnen christelijke gemeenten worden gevoerd over hoe om te gaan met onze niet-heteroseksuele medemens. Dat zulke gesprekken überhaupt nodig zijn, is voor nogal wat mensen een doorn in het oog, maar we kunnen het ook van de zonnige kant bekijken. Waar in het verleden (en helaas nog steeds) veel werd weggekeken en doodgezwegen, worden nu gesprekken gevoerd en wordt ruimte gegeven aan bezinning. Dat is winst. Er leven oprechte vragen en bezwaren onder wie geen ruimte zien voor duurzame relaties van liefde en trouw tussen mensen van het gelijke geslacht en ik vind dat er royaal ruimte moet zijn die vragen te stellen en die bezwaren te benoemen. Vanuit mijn positie probeer ik te vertellen wat uitsluiting met mij als mens heeft gedaan en doet.

Het is mooi dat kerken en (grote) gemeenten mij aantrekken om mee te denken, mee te praten en mee te bezinnen. Dat doe ik met liefde, omdat ik geloof een verschil te kunnen maken als gemeenten worstelen met de vraag: ‘wij willen een open huis zijn voor iedereen, maar hoe kunnen we homo’s veiligheid bieden als wij of een groot deel van onze gemeenteleden met hun levensstijl niet uit de voeten kunnen/kan?’

In mijn boek De veilige kerk ga ik uitvoerig op deze vraag in. Het boek blijkt op heel wat plaatsen een impasse te doorbreken. Vaak hoor je dat veiligheid voor de één, onveiligheid voor de ander betekent. Ik betwist graag de ‘vanzelfsprekendheid’ van deze stelling. Er is een veilige kerk mogelijk. Ook voor de homo die enkel ruimte ziet voor een celibatair leven. Ook voor de homo met een relatie en met een verlangen God te dienen en het gemeenteleven te vieren. Ook voor de heteroseksuele broeder of zuster die geen ruimte ziet voor verbintenissen buiten het huwelijk tussen een man en een vrouw. Dit stelt voor allerlei uitdagingen. Er zijn dan ook geen makkelijke antwoorden. Maar we kunnen wel stappen zetten, naar voren toe. Wie van goede wil is en ontmoetingen niet (langer) schuwt, zal kunnen uitstijgen boven wat scheidt om de ander te vinden in de Liefde.

Ongelijkwaardigheid
Er is een belangrijk aandachtspunt. Deze heeft alles te maken met een ongelijkwaardigheid tussen het heteroseksuele en het niet-heteroseksuele volksdeel. Die ongelijkwaardigheid bestaat ook binnen kerken/geloofsgemeenschappen.

Vaak hebben LHBT’s in het verleden al afwijzingen achter de rug en vertrekken stilletjes via de achteruitgang. Eeuwig zonde!

Ik geloof dat in de kerk het standpunt van de meerderheid niet per se doorslaggevend moet zijn. LHBT’s kunnen er dan bekaaid vanaf komen. Het enkele gegeven dat LHBT’s tot een minderheid behoren, is al genoeg reden om hen niet ongelimiteerd te bestoken met standpunten die hen direct (ook nog eens in hun wezen, dus niet slechts in hun opvatting!) raken. Een meerderheidsstandpunt kan altijd op veel applaus rekenen. Hoe verleidelijk het ook kan zijn dat applaus te versterken, ik denk dat hier voorzichtigheid is geboden. Juist de kerk is geroepen om oog te hebben voor wie verlangt en hunkert naar geborgenheid en aanvaarding, ook als diegene tot een minderheid behoort en een visie heeft die afwijkt van de meerderheid. Het is heel gemakkelijk juist deze mensen weg te jagen uit onze gelederen met een triomfantelijk beroep op de waarheid (bevestigt door het applaus van wie het meerderheidsstandpunt onderschrijft). Vaak hebben LHBT’s in het verleden al afwijzingen achter de rug en vertrekken stilletjes via de achteruitgang. Eeuwig zonde!

Hier betreden we een spannend terrein. Want ook minderheden kunnen heus tegen een stootje en mogen gerust bevraagd worden (net zoals ik kerken mag bevragen op hun keuze om homo’s niet gelijk te behandelen als hetero’s). Punt is: wie zich gesteund voelt door de meerderheid in de kerk kan al te gemakkelijk over een minderheid heen walsen. Dat is alleen niet waartoe Jezus ons geroepen heeft. Hij wil dat wij samen één zijn, al is het door moeilijke gesprekken en spannende gemeente-avonden heen. De vraag is waar we de hand van mijn broeder en zuster kunnen beethouden. De vraag is of we welwillend zijn die hand vast te pakken. Of gaan we toch – al is het heel subtiel en onzichtbaar – over op het zuiveren van wie onze vermeende waarheid aantasten?

Barmhartige verbinding
Ik beweeg me in een spannend krachtenveld. Laverend tussen allerlei denominaties, probeer ik mensen te verbinden, ook als zij lijnrecht tegenover elkaar staan. Het is voor mij een ongelofelijke vreugde als ik zie dat mensen milder en barmhartiger worden op het moment dat zij de ander in de ogen hebben gekeken. Als de traan van de één de traan van de ander lokt, is een wereld gewonnen. Ik ontmoette eens een man, die met veel bewogenheid en zonder de pretentie de waarheid in pacht te hebben, zei: ‘John, ik ben het niet helemaal met je eens, maar ik hou van je. Je bent m’n broer.’ En ik kon hetzelfde zeggen. Dát!

Die warmte kan een gemeente doorstralen. Op het moment dat dát gebeurt, gebeurt er iets ongrijpbaars en moois. In zo’n gemeente is er oog voor een ieder. In zo’n gemeente heeft de homo ook oog voor de ander, ook voor wie zijn keuze niet helemaal kan meemaken. Het gaat dus twee kanten op. Dat is barmhartigheid.

Ontvang het online magazine voor christenen!

Daily Newsletter
Weekly Newsletter

Het geheim?
Het geheim is dat we de ander overlaten aan de trouwe zorg van God, die door zijn Geest met ieder mens zijn unieke weg gaat. Dat doet iets met onze oordeelsvorming over dingen die er minder toe doen (en al helemaal niet de kern van het evangelie raken). Daar ontstaat ruimte. Ruimte in een gebroken wereld vol unieke mensen, die allemaal zoeken naar licht, liefde en leven.

Lees ook: John was een gewilde spreker in christelijk Nederland; totdat hij homo bleek te zijn.

Bezoek hier de weblog van John Lapré.



Discussie over Veiligheid voor de één = onveiligheid voor de ander?
Reacties uitzetten op CIP.nl? Klik hier!