Afghanistan

Afghaanse christenen, een vergeten groep?

01-11-2017 door Henk-Jan Prosman

Twee jaar geleden maakte ik voor het eerst kennis met Afghaanse christenen die de diensten in de hervormde gemeente van Nieuwkoop bezochten. Sindsdien heb ik vele Afghaanse broeders en zusters mogen ontmoeten. Om meerdere redenen een verrijkende ervaring.

Ten eerste is het een onbekende groep gelovigen. Het streng islamitische Afghanistan is altijd erg gesloten geweest voor het christendom. Bijna alle gelovigen zijn zogenaamde eerste generatie christenen en hebben zich kort geleden bekeerd.

Daarbij zijn ze ook nog eens weinig georganiseerd en daardoor moeilijk in kaart te brengen. In Nederland vinden ze vaak aansluiting bij de Iraanse christenen. De Afghaanse Dari-taal is een variant van het Farsi en dat maakt het mogelijk de diensten mee te vieren. Maar er zijn ook culturele verschillen tussen Iraniërs en Afghanen en de laatsten worden soms als tweederangsburgers bejegend. Zij zijn dus nogal verspreid, maar in de verschillende asielzoekerscentra en kerken in Nederland zijn er toch wel enkele honderden Afghaanse christenen.

Een derde reden, die maakt dat ik mij betrokken voel bij Afghaanse christenen is dat hun bekering vaak grote gevolgen heeft. De orthodoxe vorm van islam en de tribale cultuur maken dat zij vijandig worden bejegend door volksgenoten en familie. Geweld en doodsbedreigingen zijn beslist geen uitzondering.

De Afghaanse christenen waar ik in Nieuwkoop kennis mee maakte hadden een gedeelde geschiedenis. Zij behoorden tot het Hazara volk, een Sjiitische minderheid die in Afghanistan gediscrimineerd wordt. Veel Hazara wijken uit naar het Sjiitische Iran. In de praktijk schieten ze daar weinig mee op. De Afghanen worden door de Sjiitische Iraniërs ook weer gediscrimineerd. Via Turkije hadden zij vervolgens Griekenland bereikt. Daar is, in Athene, ook de enige zelfstandige Afghaanse christelijke gemeente in Europa. Toen ik kennis maakte met de stichter van deze gemeente, een Afghaanse evangelist, ben ik een week te gast geweest bij deze gemeente en heb ik ook een kerkdienst meegemaakt. Wat mij daar vooral van bijblijft is hoe bijzonder het is dat daar nu ook in de Dari taal de lof van God gezongen wordt en dat zij in staat zijn elkaar te ontmoeten en op te bouwen in het geloof.

De vraag die ik meenam uit Athene was deze: Hoe vergaat het deze christenen wanneer zij doorreizen naar Duitsland, Engeland en Nederland? Landen waar nauwelijks georganiseerd kerkelijk leven is voor Afghanen. Bovendien is het ook in deze landen beslist niet vanzelfsprekend dat je in vrijheid je geloof kunt belijden. Alleen al onder de groep christenen die ik zelf heb gesproken waren er verschillenden met de dood bedreigd of aangevallen. Ik ontmoette een vrouw die, alleen vanwege het feit dat haar vriend christen, was moest vluchten uit Zweden. Ik heb een christelijke familie in het Existo vluchtelingenkamp in Athene bezocht die te maken had met geweld en intimidatie. Een Afghaanse vriend uit Utrecht had zijn bestaan opgebouwd in Athene. Ondanks het feit dat hij blind was had hij betaald werk als vertaler. Vanwege doodsbedreigingen moest hij vluchten uit Griekenland en in Nederland opnieuw asiel aanvragen.

Al jaren verschijnen er berichten in de media die erop wijzen dat de situatie van Afghaanse christenen zeer zorgelijk is. Helaas gebeurt er maar weinig om hier verandering in te brengen. Mijns inziens kunnen Nederlandse kerken en predikanten hier wel degelijk iets doen. Ten eerste is het belangrijk pastorale aandacht te hebben. In mijn bezoeken aan AZC’s en uitzetcentra heb ik gemerkt dat deze broeders en zusters het heel bijzonder en bemoedigend vinden als een gemeentelid of predikant hen bezoekt.

Wat deze christenen, ten tweede, nodig hebben is onderling contact en de mogelijkheid te groeien in het geloof. Toen ik in Nieuwkoop een bijeenkomst mocht organiseren voor Afghaanse christenen kwamen daar 22 mensen naar toe, waarvan sommigen helemaal uit Ter Apel, Emmen en Eindhoven. Zij hebben aansluiting bij verschillende kerkelijke gemeentes, maar de behoefte om elkaar te ontmoeten in de eigen taal is er zeker.

Ontvang het online magazine voor christenen!

Daily Newsletter
Weekly Newsletter

Ten derde worden er nog steeds Afghaanse christenen uitgezet, ook uit Nederland. Het kan in sommige gevallen nodig zijn dat Nederlandse christenen voor hen in de bres springen. Ik hoop dat in onze kerkelijke gemeentes meer aandacht komt voor deze vergeten groep christenen.

Ds. Henk-Jan Prosman is predikant in de hervormde gemeente in Nieuwkoop. Dit artikel verscheen eerder in Confessioneel. Bezoek hier de blog van ds. Prosman.



Discussie over Afghaanse christenen, een vergeten groep?
Reacties uitzetten op CIP.nl? Klik hier!