De nieuwe zelfbenoemde 'verlossers van Europa'?

27-01-2017 door Willem Ouweneel

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Jeffrey Schipper. Word ook lid.

Het jaar 2017 wordt heel bijzonder om vele redenen. Eén daarvan is dat er drie landelijke verkiezingen in Europa gepland staan die wel eens uitkomsten zouden kunnen opleveren zoals we nog nooit beleefd hebben. De eerste verkiezing (voor de Tweede Kamer) zal in Nederland plaatsvinden op 15 maart. Daarna volgen de Fransen met hun presidentsverkiezing: eerste ronde op 23 april, eventuele tweede ronde op 7 mei. Ten slotte de Duitsers, die op 24 september de nieuwe Bondsdag kiezen, en daarmee indirect ook de nieuwe bondskanselier.

Het nieuwe aan die verkiezingen is het bestaan, in elk van die drie landen, van nationalistische, populistische, sterk anti-Europese en sterk anti-islamitische partijen, die vermoedelijk grote invloed op de aanstaande verkiezingen zullen hebben. Dat zijn de Partij voor de Vrijheid (PVV) van Geert Wilders in Nederland, het Front National van Marine Le Pen in Frankrijk en de Alternative für Deutschland (AfD) van Frauke Petry in Duitsland. De drie partijen waren blijkbaar zo enthousiast over de verkiezing van de anti-EU gerichte Trump dat zij een dag na diens verkiezing (21 januari) al juichend bij elkaar kwamen in de Duitse stad Koblenz. Er waren nóg een paar soortgelijke partijen bij betrokken: het Vlaams Belang uit België (met Gerolf Annemans), de Lega Nord uit Italië (met Matteo Salvini) en de Freiheitliche Partei Österreichs (Vrijheidspartij van Oostenrijk, FPÖ, met Heinz-Christian Strache). Deze partijen werken samen in de fractie Europa van Naties en Vrijheid in het Europees Parlement, met verder nog het Congres van Nieuw Rechts (Polen) en UKIP (UK Independence Party; UK). Samen zitten ze in het Europees parlement om samen tegen Europa te zijn.

In de schaduw van en als tegenhanger van de grote meneer Trump presenteerden Wilders, Le Pen en Petry zich met nogal wat branie als ‘leiders van het nieuwe Europa’. Wilders voerde in Koblenz het woord in zijn beste Duits en verkondigde: ‘Iedereen kan zien dat wij inmiddels een grote belangrijke politieke kracht, speler en beweging zijn, die een nieuwe wind door Europa kan en zal laten waaien. Een beweging met eindelijk meer aandacht voor nationale soevereiniteit en vrijheid.’ Ook verkondigde hij onder andere dat blonde vrouwen in Nederland hun blonde haar niet meer op straat durven te laten zien vanwege de moslims. Ook Wilders heeft dus zijn eigen ‘alternatieve feiten’, net als (sinds deze week) Donald Trump (die loog over de opkomst bij zijn inauguratie én over ‘verkiezingsfraude’). ‘Alternatieve feiten’ behoren tot een categorie die sterk in opkomst is: fake news, ‘nepnieuws’. Vroeger heette dat gewoon ‘leugens’.

Er zijn interessante overeenkomsten tussen de Europese drie en de Amerikaanse Trump, bijvoorbeeld een volstrekt gestoorde verhouding met de pers. Net als Trump spreekt Petry graag van de ‘leugenpers’, en ook Wilders heeft zo’n slechte verhouding met de media dat hij slechts enkele (zorgvuldig geselecteerde) persmensen te woord staat. En wat Wilders en Le Pen betreft: Wilders zou wel eens de verkiezing van 15 maart kunnen winnen – om vervolgens alle partijen tegenover zich te vinden, die hem buiten de regering zullen houden. Evenzo zou Le Pen wel eens de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezing kunnen winnen (wat spectaculair zou zijn), waarna alle Franse partijen zich opstellen achter haar opponent (vermoedelijk François Fillon), zodat ze nooit president kan worden. (Vergelijk het cordon sanitaire waardoor het Vlaams Belang al jarenlang buiten de Belgische regering wordt gehouden; officieel is dat cordon afgeschaft, maar het Vlaams Belang heeft nog steeds nooit aan de regering deelgenomen.)

Met Petry ligt het wat anders: de huidige peilingen geven haar niet veel kans om de Duitse verkiezing te winnen. Maar ze is een coming woman; ze rekent er vast op in de komende jaren samen met Le Pen de leading lady van het Europese nationalisme/populisme te worden.

Er zijn ook verschillen tussen de partijen. Eén opvallend verschil is dat Wilders (net als Trump) uitgesproken pro-Israël is, terwijl de oprichter van het Front National, Jean-Marie Le Pen (vader van Marine), berucht was om zijn antisemitische uitspraken, net als de FPÖ. AfD-voorman Björn Höcke, bekend om zijn nazi-sympathieën, maakte tien dagen geleden ongelukkige opmerkingen over de Holocaust (afgelopen maandag besloot de partij hem niet uit te stoten). Je vraagt je af wat Wilders in dit gezelschap te zoeken heeft. Maar ja, de nationalistische en populistische banden en de gezamenlijke afkeer van de Europese Unie en de Islam zijn sterk.

Wat Trump en zijn Europese evenbeelden nog meer gemeen hebben is hun geschimp op ‘de elite’. Daar steekt iets surrealistisch in. Trump is nu nota bene zelf de leider van de nieuwe Washingtonse ‘elite’, terwijl Wilders, Le Pen en Petry al jarenlang voluit deel uitmaken van het politieke systeem in hun respectieve landen. Maar dat gescheld doet het geweldig goed bij de massa. Trump heeft in Amerika een groot deel van die massa achter zich weten te krijgen. We zullen in het spannende jaar 2017 moeten afwachten in hoeverre iets dergelijks ook in Europa gaat gebeuren. Over ruim zeven weken weten we alvast meer!

Ontvang het online magazine voor christenen!

Daily Newsletter
Weekly Newsletter


Discussie over De nieuwe zelfbenoemde 'verlossers van Europa'?
Reacties uitzetten op CIP.nl? Klik hier!