Levensverhaal

26 januari 2017 door Jeffrey Schipper

Marije en haar man verloren twee kinderen: "Een nachtmerrie kwam uit"

Het leven van Marije Kaptein verliep ‘vlekkeloos’. Ze verwachtte drie jaar geleden haar derde kind Levi. Maar dit kind blijkt niet bestemd voor een leven hier op aarde. “Misschien zullen we het wel nooit kunnen vasthouden,” dacht ze. Levi heeft in totaal 33 uur geleefd. Maar deze zwangerschap bleek niet het einde van de beproevingen te zijn. Ook tijdens de daaropvolgende zwangerschap ontving de moeder van vier kinderen heftig nieuws. Marije deelt haar verhaal in haar nieuwe boek ‘Kinderen voor de overkant’.

Op 4 november 2014 stond een echo van Levi gepland. “Destijds was ik elf weken zwanger,” vertelt ze. “Tot die dag leek het leven vanzelf te gaan. Totdat op de echo bleek dat ons kindje een ernstige aandoening had die het niet zou overleven. Het ging om anencefalie. Zijn schedel was niet volledig gesloten, waardoor de hersenen werden aangetast door het vruchtwater. Dan is leven buiten de baarmoeder niet mogelijk. Die dag heeft ons leven op de kop gezet. Sindsdien beseffen we dat we het leven niet zelf in de hand hebben.”

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Jeffrey Schipper.

Word ook lid

Je schrijft over een keuze tussen leven en dood…
“Als je te horen krijgt dat je kind geen levenskansen heeft, voelt dat inderdaad echt als een keuze tussen leven en dood. Wat doen we nu?, dachten we. Een mogelijkheid was een pil innemen waardoor Levi zou overlijden en 48 uur later weg laten halen in het ziekenhuis. En dat terwijl ik hem op de echo springlevend had gezien. Dat zag ik niet zitten! Maar negen maanden zwanger zijn van een kindje dat geen levenskansen heeft, is ook heel ingewikkeld. Toch hebben we daarvoor gekozen.”

Wat vond je het meest ingewikkeld tijdens je zwangerschap?
“Ik dacht met name aan onze kinderen. Zij zouden mijn buik zien groeien, maar er geen broertje of zusje aan overhouden. Toen we dit vraagstuk in Gods handen legden kregen we rust, we hoefden zelf helemaal geen keuze te maken. Achteraf kan ik zeggen dat ik de zwangerschap als heel zegenrijk heb ervaren.”

"Het ergste scenario kwam uit: ik kreeg mijn kind compleet toegetakeld op schoot om te overlijden"

Hoe verliep de dag waarop Levi werd geboren?
“Zijn geboorte stond gepland, omdat baby’s met deze aandoening meestal niet vanzelf geboren worden. We keken uit naar dit moment, ondanks dat we geen idee hadden wat er erbij moesten voorstellen. Toen Levi werd geboren was dat niet eng. Het was een bijzonder moment om hem in de armen te kunnen sluiten. Dat moment hebben we gefilmd en ik kijk het regelmatig terug. Levi hebben we ook thuis kunnen laten zien aan onze kinderen. In totaal heeft hij 33 uur geleefd en is thuis in onze armen overleden.

Tijdens een dienst hebben we met familie, vrienden en mensen uit de kerk afscheid kunnen nemen. Ook heb ik een verhaal geschreven en gedeeld hoe we de nabijheid van God hebben ervaren tijdens die periode en hoe waardevol we de zwangerschap hebben ervaren. Op een later moment hebben we hem in besloten kring begraven.”

Niet lang daarna raakte je zwanger van Ezra. Hoe heb je die periode ervaren?
“Het was spannend maar niet vanuit de angst dat het weer mis zou kunnen gaan. In eerste instantie was daar ook geen aanleiding toe. De eerste echo was goed. De schedel was mooi rond en van anencefalie was geen sprake. Maar op een tweede echo werd een verdikte nekplooi geconstateerd. En dus was het weer een kwestie van ziekenhuis in en ziekenhuis uit. We kwamen weer in een medische molen terecht. Er werd gesproken over een miskraam, omdat Ezra te veel vocht bij zich droeg. De ene keer waren de vooruitzichten positief en een paar weken later sloeg het om naar negatief. Bij Levi was duidelijk wat zijn toekomst zou zijn: niet lijden en rustig sterven. Bij Ezra was de toekomst onzeker, uiteindelijk bleek hij een hartafwijking te hebben.

We geloofden dat God Ezra zou kunnen genezen en vertrouwden ook op de artsen, God kan immers via artsen werken. We zaten voortdurend in die tweestrijd. Omdat Ezra niet gezond werd geboren hebben we alle medische kansen aangegrepen vanuit de overtuiging dat het dit keer goed zou komen. Hij onderging een grote hartoperatie, maar kreeg daarna verschillende complicaties. Uiteindelijk ging hij zo achteruit dat hij aan de hart longmachine terecht kwam. In zijn borstholte ontstonden bloedingen. Het ergste scenario kwam uit: ik kreeg mijn kind compleet toegetakeld op schoot om te overlijden. Dat was mijn grootste nachtmerrie…” Ezra overleed op 11 april 2016.

"Soms was het dubbel als mensen zeiden: ‘God heeft meer verdriet over het lijden dan jullie zelf’. Ik vond dat wel eens frustrerend"

Je schrijft dat je een tijd boos bent geweest. Waarom was je boos?
“Omdat we na het overlijden van Levi dit weer moesten meemaken. En ook de manier waarop. Dat een kind overlijdt is al verdrietig op zich. Ezra heeft tijdens zijn twintig dagen op aarde geleden. Ik denk niet dat ik boos op God was. Ik was meer boos op de omstandigheden waar we in verkeerden. Twintig dagen lang hebben we in een achtbaan gezeten."

Wat zou een buitenstaander met een ‘gewoon’ gezinsleven moeten weten over jullie situatie?
“Dat we een normaal gezin blijven. Als ik mijn kinderen naar school breng, ben ik gewoon moeder. Maar zo kijken sommigen niet meer naar me. ‘Ach, daar is die vrouw die zoveel mee heeft gemaakt.’ We voelen ons geen slachtoffer. Ons gezin heeft wel veel stormen doorstaan. Ik hoop dat anderen op een gegeven moment weer op die manier naar ons kunnen kijken.

Terugkijkend moet ik toegeven dat ik voorheen te weinig heb genoten van het leven. Alles moest tegelijk: trouwen, kinderen krijgen, studeren en werken. Achteraf denk ik: waarom moest ik van mezelf alles op jonge leeftijd bereiken? Daarnaast besef ik nu steeds beter dat ik het leven niet in eigen handen heb. Ook ben ik gaan inzien hoe groot God is. We hebben Hem niet in onze broekzak. Het leven is kwetsbaar en het kan opeens over en uit zijn. Zo ervaar ik dat ook echt.

Daardoor staan we nu heel anders in het leven. Werk staat niet meer in de top van de prioriteitenlijst. Ons gezin staat op één en vormt de basis van ons leven. Toen ik studeerde moest alles voor mijn opleiding wijken en ging mijn moeder naar de kerstviering van de kinderen. Nu denk ik: daar had ik bij moeten zijn. Kijkend naar de tv denk ik ook steeds vaker: ‘Dit gaat helemaal nergens over’. Het leven zien we vanuit een totaal ander perspectief.”

In hoeverre heb je troost ervaren uit het geloof dat ook Jezus heeft geleden?
“Soms was het dubbel als mensen zeiden: ‘God heeft meer verdriet over het lijden dan jullie zelf’. Ik vond dat wel eens frustrerend omdat ik urenlang naast het bedje van Ezra heb gebeden. ‘Waarom veranderde er niets als God meer verdriet heeft dan ik?,’ dacht ik dan. ‘We keken beiden toe, ik kon niet ingrijpen, Hij wel, maar deed het niet’. Tegelijkertijd is het een grote troost dat Jezus het lijden van binnenuit kent en dat Levi en Ezra nu in de hemel zijn. Daar hebben ze het goed en dat geeft veel vrede. Zonder die troost zou onze situatie uitzichtloos zijn.

Zorg dat je fundament gebouwd is voordat de storm komt!,” geeft Marije tenslotte mee. “Zowel in je huwelijk, als in je geloofsleven. Dat is voor ons heel waardevol gebleken. Want aan je fundament wordt behoorlijk geschud, dus het is fijn als dat sterk is.”

Klik hier om ‘Kinderen voor de overkant’ te bekijken of te bestellen.

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher