ds. M. van Sligtenhorst

Levensverhaal

25 januari 2017 door Jeffrey Schipper

"In het ziekenhuis dacht ik vaak na over de dood"

Twee jaar geleden onderging ds. M. van Sligtenhorst een dotterbehandeling. “‘Als ik moet sterven, kan ik dan echt God ontmoeten?’. Die vraag was op dat moment reëel. Het antwoord is ja,” vertelt hij vanuit zijn studeerkamer in Achterberg. Eerder dit jaar nam de relatief jonge predikant een beroep van de hersteld hervormde gemeente Rhenen-Achterberg aan. CIP.nl zocht hem op. “Vroeger was ik een keurige kerkganger in strak pak. Maar zonder dat ik het in de gaten had was ik een Farizeeër.”

CIP+ logo

Dit artikel is je cadeau gedaan door CIP+ lid Jeffrey Schipper.

Word ook lid

Van zijn 17e tot 21e levensjaar bracht Van Sligtenhorst door in een pleeggezinHij komt uit een gebroken gezin als gevolg van een echtscheiding in zijn tienerjaren. “De Heere heeft mij destijds op wonderlijke wijze bij de kerk gehouden, want ik had in die tijd niet veel met het geloof. Het pleeggezin heeft hieraan bijgedragen. Met hen ging ik mee naar de kerk en in de loop der jaren ging ik inzien waarom ook ik Jezus Christus nodig heb. Mijn leven was een grote puinhoop. Als een gezin uit elkaar wordt gescheurd door een echtscheiding leidt dat tot veel verdriet en ellende. Ik ging toen van crisis naar crisis. Achteraf kan ik zeggen dat God mij erdoorheen heeft getrokken.

Verlost van farizeïsme
Ik werd niet alleen bevrijd van een wereldse levenswandel. Ook met mijn vroomheid werden korte metten gemaakt. Ik was op het eerste gezicht een keurige hervormde kerkjongen in strak pak. Zonder dat ik het zelf in de gaten was ik een Farizeeër. Door niet op wereldse plekken te komen dacht ik zelf tot God te kunnen komen. Maar ondertussen maskeerde ik  wat er van binnen leefde. Vanuit het Woord werd mij een spiegel voorgehouden. Vanuit mijn eigen ijver kon ik niet bij God komen. Mij werd duidelijk dat ik de wet niet kan vervullen. Dat heeft de Heere Jezus voor ons gedaan. Eind 1997 mocht ik vrijmoedig geloven dat niet alleen anderen maar ook mij vergeving van zonden is gegeven. Een blijvend onbegrijpelijk wonder.

"‘Als ik moet sterven, kan ik dan echt God ontmoeten?’. Die vraag was op dat moment reëel. Het antwoord is ja"



In de loop der jaren kwam het predikantschap op zijn levenspad. “Het allermooiste is het graven in de Bijbel, omdat de Heere door middel van Zijn Woord spreekt. Die woorden mag ik doorgeven. Daarom is de prediking mijn lust en mijn leven. Juist op de kansel mag ik ervaren dat God werkt. Het is een geestelijk werk. Daarom zeg ik: Ik kan een preek voorbereiden, maar niet maken. Dat heeft alles te maken met het werk van de Heilige Geest. De Geest is vrij. Dat zie ik ook buiten de dienst om. Het blijft wonderlijk dat mensen die de kerk hebben verlaten of er nooit zijn geweest honger hebben naar God. Die ontmoetingen blijven mij altijd bij. Dan denk ik: ‘Wat doet de Heere een machtig werk!’ De Heere heeft ons echt niet nodig maar gebruikt ons wel op Zijn koninkrijk uit te breiden.

Leren van een zware tijd
Een lastige kant van het leven als dominee vind ik mijn eigen beperkingen en gebrek aan tijd. In 2014 liep ik vast. Ik had een vernauwing in een van mijn grote hartvaten. Als dominee dacht ik alles aan te kunnen, maar ik heb het onderschat. In het ziekenhuis ben ik gedotterd. Het was een zware tijd. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn vrouw en kinderen. Van die nare tijd heb ik veel geleerd. Toen ik uit het ziekenhuis kwam dacht ik: ‘Het moet echt anders’. Ik heb geleerd om mezelf te relativeren en wat vaker ‘nee’ te zeggen. Een dominee is echt geen alleskunner. Sindsdien sta ik wat meer ontspannen in het werk.


Die situatie maakte veel in mijn los,” erkent de 40-jarige predikant. “Ik vreesde voor mijn gezin. Ik dacht vaak na over de dood. Mijn linker kransslagader zat voor 90 % dicht. Dus het was best riskant. ‘Als ik moet sterven, kan ik dan echt God ontmoeten?’. Die vraag was op dat moment reëel. Het antwoord is ja! Mijn lichaam en ziel zijn gekocht door de Heere Jezus Christus. Ik herinner mij nog een hoe een ambulancebroeder mij in mijn ziekenhuiskamer bracht. ‘Dominee, niet vergeten, hè. Romeinen 8:28.’ Daarin staat: ‘En wij weten dat dengenen die God liefhebben, alle dingen medewerken ten goede, namelijk dengenen die naar Zijn voornemen geroepen zijn .’ Zo mocht ik het ook beleven.

"Vroeger was ik een keurige kerkganger in strak pak. Maar zonder dat ik het in de gaten had was ik een Farizeeër"



Een gezellig gezinsleven

Tijdens het gesprek brengt één van de kinderen van Van Sligtenhorst een pot koffie langs. De predikant heeft in totaal zeven kinderen. “In februari werd de jongste geboren en de oudste is 17 jaar. Het is hier een drukte van belang met kleintjes en pubers. Sinds mijn hartproblemen maak ik meer tijd voor hen vrij. En daar geniet ik ook echt van. De druk die het ambtelijke leven op een predikantsgezin legt, mag niet onderschat worden. Als dominee heb ik niet alleen een roeping in de kerk, maar ook in mijn eigen huis. Wat kinderen van mij verwachten is vaak reëler dan verwachtingen vanuit de kerk. Ik wil voorkomen dat mijn kinderen over 20 jaar zeggen: ‘Het was thuis gezellig, maar pa was er niet’.”

Daarom heeft de familie Van Sligtenhorst een abonnement op twee dierentuinen. Wat dat betreft kwam het gezin met de verhuizing naar Achterbergen dichterbij Ouwehands Dierenpark, wat op fietsafstand ligt. “We gaan ook zo nu en dan naar België of een dagje naar Amsterdam. Dat is  leuk om te doen. Ook een dagje roeien in de Biesbosch vind ik heerlijk. Overigens hoef ik hier niet weg, want in deze omgeving is het prachtig. Maar om even los te zijn van het werk is dat wel nodig. Daarom gaan we er in de vakanties echt op uit. Onlangs gingen we als gezin bijvoorbeeld een midweek naar Duitsland. Dan mag ik weer even samen zijn met mijn gezin en het werk loslaten.”

Vorig jaar nam Van Sligtenhorst een beroep aan naar de hersteld hervormde gemeente in Rhenen-Achterberg, een gemeente met zo’n 450 mensen. “In mijn vorige gemeente was ik predikant in twee plaatsen die relatief ver uit elkaar lagen. Achterberg en Rhenen liggen praktisch naast elkaar. Iedereen kan ik op de fiets bezoeken. Ik zie ernaar uit om alle gemeenteleden te leren kennen. Na een half jaar mag ik in ieder geval zeggen dat ik hier op mijn plek ben.”

CIP+ logo

Christenen die meer diepgang willen kiezen voor CIP+

Je las net een gratis CIP+ artikel. Meld je aan en start je gratis maand.

Start je gratis maand

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Krijg volledige toegang tot CIP.nl. Start je gratis maand!