Wandelen in het Woud van de Grote Bedenker

06-12-2016 door Jeffrey Schipper
Twee pilaren, Drager en Houder, rukken zich los van hun standplaats, een prachtige kathedraal en stappen via een wolk door een grote spiegel en komen in een met stenen gemaakt woud terecht. Dan begint hun merkwaardige woudwandeling door het Woud van de Grote Bedenker.

Ze ontmoeten allerlei interessante vrienden en bekenden en hun gesprekken met hen zijn soms pittig.
Tijdens hun wandeling springt er regelmatig een barst in hun spiegel, waar ze eigenlijk niets van begrijpen.

Halverwege hun wandeling accepteren ze een uitnodiging door met woudwandelaar Geloof mee te gaan.
“Laat mij u voor mogen gaan, naar de mooiste vertrekken in ons nieuwe huis, dat we als geschenk van de Grote Bedenker mochten ontvangen”.
De twee Pilaren volgen de woudwandelaar door een lange gang met tal van deuren, naambordjes en richting aanwijzers. Ze zijn zich bewust, ja, zo voelen zij het gewoon,  dat de Grote Bedenker hen omringd met Zijn liefde.
Ze  zijn gekomen bij een deur, die vreemd genoeg vanzelf open schijnt te gaan. Ja natuurlijk, ze hadden hen al verwacht.
De kamer straalde als een kunstig geslepen diamant. Het straalde niet alleen licht, maar ook de warmte van een Onzichtbare aanwezige.
Ze keken naar het plafond en bewonderde het spel van de zonnestralen die door het doorzichtige dak naar binnen golfden.
Plotseling klonk er een zacht en liefelijk geruis als van een zwoele wind en een stem was er die sprak: “Ik ben overal aanwezig, daarom heet ik ook de Overal Aanwezige, maar jullie mogen mij ook aanspreken met de Grote Bedenker. Want jullie behoren tot Mijn vrienden!”
De windvlaag verdween en ook de stem sprak niet meer, maar het licht bleef.
Het was weer volkomen stil.
Eenmaal weer op adem gekomen, begon woudwandelaar Geloof fluisterend met zijn verhaal.
"Eigenlijk mogen wij hier niet komen, want dit is de schatkamer van de Grote Bedenker"


De schatkamer

De twee Pilaren wanen zich een ogenblik als het ware in het paradijs, of misschien zelfs wel in het toekomstige vrede rijk.
Wat een intense rust heerst hier!
Wat is alles schitterend en wat een evenwichtig geheel mogen de twee Pilaren voor hun ogen aanschouwen.
“Dit is de kamer van de zegen van de Grote Bedenker”, legt de woudwandelaar uit, terwijl hij zijn wijsvinger voor zijn lippen houdt, gaat hij fluisterend verder met vertellen.
“Eigenlijk mogen wij hier niet komen, want dit is de schatkamer van de Grote Bedenker, alhoewel ik niet weet wat dat eigenlijk betekent. Het heeft denk ik, iets te maken met geschenken.
Hier liggen namelijk de geschenken die Hij ontvangt van alle woudwandelaars die Zijn vrienden zijn, in de vorm van hun gesprekken die dagelijks naar Hem worden opgezonden en hun vruchten, als resultaat van hun vriendschap met Hem.
De Grote Bedenker verlangt naar een zegen van Zijn woudwandelaars, naar vrienden, naar goede gesprekken, naar liefde, maar ook naar aanbidding en je mag sowieso alles aan Hem vragen wat je ook maar wil.
Hij wil gedankt worden en al wat de woudwandelaars Hem op deze wijze aanbieden bewaart Hij zeer zorgvuldig! Hij bewaart al deze zaken in Zijn Grote hart”.
De Pilaren zijn er helemaal stil van. Zo’n intense rust heerst er in deze kamer!

Speciale warmte
De zon kwam met zeer behaaglijke en rustgevende warmte van achter de spiegel tevoorschijn. Het licht streelde hun gezicht. Ze voelden speciale warmte! Ja, zij herkende die specifieke gloed. Dat was de warmte van De Grote Boswachter. Hij was hun reeds vooruit gelopen en stond hen breed glimlachend op te wachten aan de buitenkant van de spiegel.
Er kwam plotseling weer een wolk boven hun hoofd drijven. Verbaasd keken de twee Pilaren omhoog. De witte wolk begon omlaag te zakken en ze werden helemaal door deze wolk omhuld. Het was een aangename warme deken die zij over zich heen kregen.
De Grote Boswachter was ook niet meer te zien, maar Hij had gezegd dat Hij de Gids opdracht had gegeven om altijd bij hen te blijven



Enkele ogenblikken later begon de wolk alweer op te trekken en was net zo onzichtbaar verdwenen zoals hij ook gekomen was.
Toen ze na enkele minuten voorzichtig de omgeving probeerden te verkennen, zagen ze tot hun verbijstering, dat de spiegel verdwenen was.
De Grote Boswachter was ook niet meer te zien, maar Hij had gezegd dat Hij de Gids opdracht had gegeven om altijd bij hen te blijven.
Houder en Drager stonden ineens weer in hun vertrouwde woud.
“Kijk” riepen beiden tegelijkertijd. “Kijk, onze kathedraal! En de kathedraal is helemaal heel, totaal onbeschadigd. Alles ziet er zo prachtig uit.
Het lijkt wel of onze woudkathedraal helemaal nieuw is!”
Recht voor hun ogen, ja dáár stond de schitterende woudkathedraal.
Hùn  kathedraal!

“Mama kom eens snel” riep het kind enthousiast naar zijn moeder, “Kijk, de twee Pilaren zijn weer terug!”

Dit fragment is afkomstig uit De Gebarsten Spiegel van Theo van Zuilekom. De Gebarsten Spiegel is een metafoor voor het alledaagse leven. Klik hier om het boek te bekijken of te bestellen.

De christelijke nieuwsbrief die je ook echt leest!

Daily Newsletter
Weekly Newsletter


Discussie over Wandelen in het Woud van de Grote Bedenker
Reacties uitzetten op CIP.nl? Klik hier!