Levensverhaal

29 februari 2016 door Jeffrey Schipper

"Ik moest ontmaskerd worden"

Met het ene been in de wereld en het andere been in de kerk. Bart Bolier weet daar alles van. "Eerst dacht ik zonder God te kunnen, later dacht ik zonder Jezus te kunnen," vertelt de ondernemer, godsdienstdocent en ambtsdrager. Tijdens een eerste ommekeer leerde Bart afstand doen van zijn leven zonder God. Rondom de tweede ommekeer ontdekte hij waarom Jezus stierf aan het kruis. "Zonder dat tweede heeft het eerste ten diepste geen waarde." 

In zijn jonge jaren had Bart niet veel met de boodschap die hij iedere zondag te horen kreeg. "Wat ik tijdens de preek hoorde was snel weer verdwenen. Ik ging vooral mee omdat ik dat zo gewend was en mijn ouders dat graag wilden." Hij leefde volop in de zonde. Een uitzendingsdienst in een andere kerk leidde tot "de eerste ommekeer". "Tijdens die dienst drong tot mij door dat een leven met de Heere het allerbeste is en een leven zonder Hem tot niets dan de verlorenheid leidt. Ik besefte ineens dat ik buiten dat leven met God stond. Ik weet verder niet precies te omschrijven wat er tijdens en na die dienst is gebeurd. Soms denk ik: dat is maar goed ook. Als je alles verstandelijk kunt verklaren, is het geen wonder meer."

"Vanaf die zondag hield ik mij voortdurend bezig met de Bijbel. Stapsgewijs moest ik afstand nemen van mijn oude leven. Ik wilde ook niet anders meer, Gods dienst is een liefdedienst. Voor die tijd slokte mijn muziekbusiness veel tijd op. Ik had net een platencontract getekend. Maar ook daar wilde ik niet meer mee verder. Na die eerste ommekeer bevond ik mij aanvankelijk op een soort ‘roze wolk’. Maar gaandeweg zag ik dat een levensverandering de schuld niet wegneemt. Er is meer nodig. Er volgde gelukkig een tweede ommekeer, hoewel ik daar eerst heel ongelukkig van werd. Ik moest ontmaskerd worden."
"Er volgde gelukkig een tweede ommekeer, hoewel ik daar eerst heel ongelukkig van werd. Ik moest ontmaskerd worden"

De tweede ommekeer
Bart legt uit wat hij hiermee bedoelt. "Afstand nemen van een goddeloos leven is een grote stap. Maar daarmee kun je voor God niet bestaan. Veel mensen gaan daar aan voorbij, en ik dreigde dat ook te doen. Maar ik werd er meer en meer van overtuigd dat ik met God verzoend moest worden. Buiten Jezus is God je Rechter. Hij stapt nooit over de zonde heen, daar is het kruis een duidelijk bewijs van. Ik leerde zien dat ik niet alleen een zondaar, maar een verloren zondaar was, die verloren moet gaan. Ik kreeg Iemand nodig die mijn schuld overneemt en Die God wél heeft verheerlijkt. En wat is het een wonder als de Heilige Geest dan je ogen op Jezus richt! Dat is nooit te vergeten."

"Ieder godsdienstig mens heeft de neiging om de zonden te bedekken. Zoals Adam dat na de zondeval probeerde met vijgenbladeren. Vaak worden er mooie dingen over Jezus gezegd, maar wordt juist daar aan voorbijgegaan. Toch worden we niet als een godsdienstig of christelijk mens met God verzoend, maar als een vijand en goddeloze. En dat is juist het Evangelie, dat de grootste zondaar niet te slecht is! Ons probleem is niet dat we te slecht zijn, maar dat we onszelf te goed vinden. We moeten worden wie we zijn."
"Wie in Gods rechtvaardige handen leert vallen, mag ook leren dat je dan niet te pletter valt, maar in Zijn doorboorde handen"

Eén zinnetje vormde voor Bart de sleutel tijdens die "tweede ommekeer": ‘Het bloed van Jezus Christus reinigt van alle zonden’. "Een heel bekende Bijbeltekst, maar ik had het nooit begrepen. Er moet plaats voor Jezus gemaakt worden. Wie in Gods rechtvaardige handen leert vallen, mag ook leren dat je dan niet te pletter valt, maar in Zijn doorboorde handen. Wanneer we het denken te redden met gebed, Bijbellezen en kerkbezoek vinden we rust buiten Christus om. Maar een mooi lied zegt: Jezus Uw verzoenend sterven is het rustpunt van mijn hart."

Waken voor oppervlakkigheid
Volgens Bart zouden christenen moeten waken voor een te oppervlakkig geloof. "We zijn vaak niet radicaal genoeg. Jezus was radicaal, en leefde ook zo. Hij bracht radicale, genadige zondaarsliefde in praktijk. Niets is zo radicaal als genade. Enerzijds omdat niets die genade kan verdienen. En anderzijds omdat je die genade ook niet hoeft te verdienen. Maar juist het ‘om niet’ ontvangen van genade stuit ons, religieuze mensen, tegen de borst. De radicaliteit van genade zijn we een beetje kwijtgeraakt, denk ik. Door aan te passen aan de wereld om je heen, en compromissen te sluiten."
 
"Juist de radicale preek van Petrus had tot gevolg dat door de Heilige Geest drieduizend mensen tot bekering kwamen. Zij ontdekten dat zij verloren waren en dat Jezus de Zaligmaker is. En vervolgens mochten ze uit Hem die genade ook zelf in praktijk brengen. Daar draait het om: de verheerlijking van de drie-enige God."

Foto: Job Bolier

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher Spotify