Nieuws

24 maart 2015 door Rik Bokelman

Steun christenen die vechten tegen ISIS

Moet je je maar laten vermoorden door ISIS omdat Jezus heeft gezegd dat als iemand je slaat je de andere wang moet toekeren? Nee! Dat schrijft Johannes de Jong. Hij roept op om christenen die vechten tegen ISIS te steunen. 

In Tel Tamar, gelegen in de Khabour vallei in Noord-Oost Syrie, hebben sinds het weekend van 14 en 15 maart de Syriac Miltary Council, samen met de YPG en luchtsteun van de VS, ISIS weten terug te drijven. Voor de tweede keer in twee maanden tijd hebben christelijke troepen van de Syriac-Assyrische christenen samen met Syrische Koerden in de frontlinie een belangrijke overwinning op ISIS geboekt. Een overwinning die met moeite bevochten werd en soms na eerdere verliezen pas bereikt werd (nog rond 22 februari werden er rond de 300 Assyrische Christenen ontvoerd door ISIS). Ondanks deze verliezen is er dankzij deze twee overwinningen heel veel meer leed voor honderdduizenden mensen voorkomen. Het is ISIS niet gelukt om dwars door Noord-Oost Syrië het Noorden van Iraaks Koerdistan aan te vallen. De situatie blijft echter erg spannend door de voorsprong van ISIS in zware wapens. 

In Irak zijn inmiddels diverse christelijke Syriac-Assyrische eenheden opgezet (Nineveh Plain Forces, Nineveh Plain Guards, Dwekh Nawsha en anderen). Allen werken samen met de Iraaks-Koerdische Peshmerga (die overigens ook intern geen eenheid zijn maar georganiseerd zijn langs partijlijnen). Binnen de Peshmerga is er inmiddels ook een volledig Syriac-Assyrische eenheid gevormd. Sommigen, zoals de NPF hebben inmiddels al hun vuurdoop tegen ISIS doorstaan.
Er is een bijna instinctief verzet tegen de notie dat christenen in Syrië en Irak naar de wapens grijpen om zo zichzelf te verdedigen

Dit roept onder christenen in Nederland ongetwijfeld veel vragen op. Er is een bijna instinctief verzet tegen de notie dat christenen in Syrië en Irak naar de wapens grijpen om zo zichzelf te verdedigen. Er zijn terechte vragen te stellen vanuit het gebod om de vijand lief te hebben en het andere wang toe te keren. Exegetisch is er ongetwijfeld een discussie te voeren in hoeverre dit ook geldt als de vijand je wil vermoorden (en ook andere onschuldigen wil ombrengen) en of dit ook op collectief niveau precies zo toegepast kan worden als op individueel niveau. Op collectief niveau heb je namelijk niet alleen met de vijand te maken maar heb je ook een verantwoordelijkheid voor de naaste die (letterlijk) onder vuur is komen te liggen. 

Bonhoeffer
Maar we kunnen ook andere vragen stellen. Het is opvallend dat deze kritische vragen zelden tot nooit gesteld worden als het gaat om het gereformeerde verzet tegen de nazi’s tijdens de tweede wereldoorlog. Sterker nog, in christelijke kring is dit verzet lang omarmd in de christelijke romans (‘Reis door de Nacht’ van Anne de Vries bijv. of ‘Snuf de Hond’ van Piet Prins). Terecht wordt nog steeds Bonhoeffer aangehaald als voorbeeld van christelijk verzet tegen Hitler in Duitsland en hij werkte mee aan het complot om Hitler te doden. 

Zodra christenen in het Midden-Oosten ook de wapens grijpen lijken we deze voorbeelden te vergeten. Dan wordt plotseling naar voren gebracht dat ‘christenen onder de wapenen’ inspeelt op de propaganda van ISIS. Vergeten wordt op zo’n moment dat ISIS deze mensen hoe dan ook zal vermoorden en dat argumenten omtrent propaganda onbelangrijk zijn als het gaat om echte mensenlevens.

Hier raken we misschien de kern van de zaak. We lijken te vergeten dat het om echte mensen gaat en niet om een plaatje dat wij van ze willen maken. Het is te simpel om onze kreten en ideeën op hen te plakken die tegenover een louter moorddadige bende staan en geen andere keus meer hebben dan vluchten of verdedigen. Wij moeten niet de simpele kreet ‘het bloed van martelaren is het zaad van de kerk’ op anderen plakken. Ten eerste kunnen wij beter onze broeders ondersteunen dan hun voorschrijven wat ze wel of niet moeten doen. Ten tweede doet die buitenbijbelse kreet geen recht aan de realiteit van de kerkgeschiedenis in het Midden-Oosten. 

Uitgeroeid
De harde realiteit is dat de kerk daar uitgeroeid kan worden zonder terug te keren en dat martelaarsbloed geen indruk maakt op ISIS of andere moordenaars. Veel christenen in het Midden-Oosten vragen zich af waarom de christenen in het westen dit geweld niet zo serieus nemen als het is. Het is terecht dat de moorddadigheid van ISIS qua zucht tot uitroeiing wel vergeleken is met dezelfde drang tot moorden die de nazi’s hadden. De vraag is of we dit echt beseffen. Veel christenen in Irak en Syrië vragen zich af waarom hun broeders en zusters elders niet concreter te hulp schieten en hen willen overlaten aan dit geweld. Waarom zijn we zo stil over het verkrachten van meisjes en het onthoofden van kinderen? Waarom eisen we niet meer concrete actie om dit geweld te stoppen?
Veel christenen in Irak en Syrië vragen zich af waarom hun broeders en zusters elders niet concreter te hulp schieten en hen willen overlaten aan dit geweld

Het is inderdaad opmerkelijk dat uitgerekend Frankrijk de VN Veiligheidsraad bij elkaar geroepen heeft voor 27 maart a.s. om over de christenvervolging in het Midden-Oosten te spreken. Een door en door seculier land met een regering waar christenen in Frankrijk weinig mee op hebben komt op voor christenen op het allerhoogste niveau. Het is opvallend dat het Europees Parlement op 12 maart met overweldigende meerderheid opriep tot veilige havens en hulp aan de christelijke Syriac Military Council terwijl ze ook stemde voor ‘abortus als recht’. Toen het om christenvervolging ging werd plotseling de stem van de christelijke Europarlementariërs versterkt door de niet-christelijke collega’s. 

Puur
Misschien zijn we in dit deel van de wereld vergeten hoe puur kwaad eruit ziet en kunnen we er niet meer een helder en meer gebalanceerd antwoord op geven dat recht doet aan de hele situatie. Toch is dat wat er nu wel van ons gevraagd wordt. Bijbels, bidden en hulpverlening is onvoldoende als de bijbels verbrand worden, mensen vermoord en verkracht worden en hulpverlening in de brand kan worden gezet als ISIS oprukt. 

Een begin van een antwoord kan zijn dat wij hier voor politieke rechten en zelfverdediging gaan pleiten voor de meest getroffen minderheden in Irak (zoals Turkmenen, Syriacs-Assyriers en Yazidi’s). Politieke actie zal verder moeten gaan dan pleiten voor godsdienstvrijheid. Wij zullen van ons moeten laten horen als het gaat om de oorlog in Irak en Syrië en pleiten voor concrete ondersteuning voor de christenen die hun leven verdedigen tegen ISIS. Wij kunnen aan nationale regeringen eisen om de resolutie van het Europees Parlement van 12 maart serieus te nemen. De term ‘moeten’ wordt hier welbewust gebruikt omdat zoveel mensenlevens op het spel staan. Laten we inderdaad samen met deze mensen demonstreren en eisen dat het leven van deze mensen wordt beschermd en dat hun politieke rechten realiteit worden zodat ze niet langer onmachtig zijn.

Laten we vooral wakker worden en gaan beseffen dat het enorme leed dat nu geleden wordt een concreet antwoord eist van christenen in het westen. Het is nog niet te laat om ons bidden om te zetten in werken. 

Johannes de Jong werkt voor de Christian Political Foundation for Europe die zich inzet voor een christelijk geluid op Europees niveau. Dit artikel schreef hij op persoonlijke titel.  

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher