Levensverhaal

06 maart 2015 door Rik Bokelman

"Ik ben mijn kinderen enorm dankbaar"

"Als kind wilde ik het evangelie snappen. Ik vermoedde altijd dat iedereen elkaar napraatte en dat niemand het ècht geloofde. Totdat ik op catechisatie kwam toen ik bijna 12 was. Ik zat vlak bij de dominee en had hem nog nooit van zo dichtbij gezien. Hij gaf de les en ik heb geen punt en geen komma gemist. Maar op weg naar huis realiseerde ik me dat de dominee het ook niet echt geloofde. Maar ik wilde het weten. Ik kende geen levende christenen, die mij het geloofsgeheim konden uitleggen." Aan het woord is Feike ter Velde, oud EO-presentator, schrijver en spreker.
"Ik kende geen levende christenen, die mij het geloofsgeheim konden uitleggen"

Toen hij 18 was ging hij in militaire dienst. "Ik zag aan een jongen van de marine, achter de piano in Nieuw-Guinea, waar ik in militaire dienst was, dat hij een gospelliedje speelde uit volle overtuiging, stralend en met grote passie: Ik wandel in het licht met Jezus! Ik dacht: hij heeft het! Maar ik heb hem niet durven vragen. Maar dat leven, die wandel met Jezus, dat wilde ik, omdat ik ver in mij binnenste wist dat het bestond." Pas op zijn 24ste kwam er een doorbraak, toen hij met zijn vrouw "levende christenen" tegenkwam, "die uitlegde wat het betekent om opnieuw geboren te worden. Het leven door de Heilige Geest bleek een heel ander leven te zijn dat ik niet kende, maar wel onmiddellijk herkende toen zij het mij uitlegden. Ik was direct klaar om in gebed mijn hart en mijn leven aan de Here Jezus over te geven." 

Sindsdien heeft Feike veel gedaan en geleerd. Hij begon bij de EO te werken, te schrijven, kreeg een groot gezin en spreekt tot op de dag van vandaag nog wekelijks in gemeenten. Hij vertelt over de drie grote levenslessen die hij heeft geleerd. 

Levensles 1: Ik heb gefaald als vader
Als eerste levensles noemt Feike dat hij gefaald heeft als vader. Het heeft tot op de dag van vandaag veel impact op hem. "De moeilijkste les was de ontdekking dat ik als vader heb gefaald, waardoor mijn oudste zoon het hardst werd getroffen. Dat vertelde hij mij vele jaren nadat hij al de deur uit was, getrouwd en zelf vader van kinderen was geworden. Ik ben toen door diepe dalen van verdriet gegaan in lange nachten zonder slaap en lange dagen vol van zelfverwijt. Toen het pas goed tot me was doorgedrongen, hoe hij in ons gezin opgroeide in emotionele eenzaamheid. Ik leerde dat ik hem niet genoeg ruimte had gegeven, ondanks dat ik zo van hem houd. Ik was er niet voor hem. Hij heeft het geloof ook vaarwel gezegd. Toen ik dat hoorde ben ik zelf in de woestijn van eenzaamheid terechtgekomen. Je kunt het niet meer overdoen… was dat maar waar! De pijn is nooit helemaal weggegaan."
"Ik had mijn kinderen meer moeten vragen wat zij ergens van vonden en niet"

"Ik had mijn kinderen meer moeten naar hun mening en had minder moeten dicteren wat ik vond. ik ben echt uitermate dankbaar dat ze altijd zo loyaal en liefdevol voor me zijn geweest. Tot op de dag van vandaag."

Levensles 2: Vertrouw op God
"De tweede les die ik geleerd heb is dat je moet leren vertrouwen op God, zonder ingebouwde zekerheden," vertelt Feike. "Toen ik met pre-pensioen ging had ik twijfels over onze financiële zekerheid. Dat was helemaal niet nodig, maar dat had waarschijnlijk, althans dat denk ik, te maken met de armoedetrauma van de na-oorlogse jaren in mijn kinderjaren. De Here liet mij zien en ervaren dat dit helemaal niet nodig was. Hij gaf mij geen zekerheid, maar Hij gaf mij vertrouwen, vertrouwen op Hem, ook als die zekerheid er niet is. Dat vond ik wonderlijk, maar ervoer het als een grote zegen die mij overkwam. Ik keer in gedachten nog vaak terug naar de dag waarop Hij mij dat vertrouwen schonk."
"Ik moet wel steeds om wijsheid en inzicht bidden. Dan herinner ik mezelf eraan dat we elkaar trouw beloofden tot het einde"

Levensles 3: Samen ouder worden
Het derde wat hij echt heeft moeten leren, is om samen met zijn vrouw ouder te worden. "Ik heb gezien dat ik dat moet leren. Want de gevolgen die dat met zich meebrengt dienen zich aan. Het is zo ver! Ik ben het trouwens nog altijd aan het leren: geduld, meer dan vroeger, improviseren en je aanpassen aan omstandigheden die je niet kunt veranderen."

Samen oud worden is niet altijd makkelijk. "Je wordt veel meer afhankelijker van elkaar. Ik moet wel steeds om wijsheid en inzicht bidden. Dan herinner ik mezelf eraan dat we elkaar trouw beloofden tot het einde. Mijn gebed is dat ik me aan die belofte zal houden, hoe hoog de prijs ook is. Ik merk Gods hulp en tegenwoordigheid in dit alles."

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher