Dit artikel is nu opgeslagen in je dashboard.
Bewaar artikelen in je dashboard.

Levensverhaal

18 december 2014 door Dick van den Bos

"Ze wilden ons kindje weghalen"

“De twintig wekenecho liet zien dat ons kind een groeiachterstand had en een placenta met slechts twee bloedvaten in plaats van drie. Medici wezen op de grote kans op het Edwardssyndroom en drongen aan op een abortus”, vertellen Alexander en Annemarie Langelaar. Het genieten van de zwangerschap was hiermee voorbij. Ze delen hun ervaring.

“Je houdt altijd in je achterhoofd dat er iets mis kan gaan, maar daar gingen we niet vanuit. Totdat de arts vertelde wat er mis was. “Het is reden om u naar de gynaecoloog te sturen”, zei de arts. We maakten ons weinig zorgen, want de arts zelf leek dat ook niet te doen. Totdat de gynaecoloog in Ede moeilijk ging kijken. Hij haalde er een collega bij. Toen de tweede gynaecoloog weg ging, zei hij: ‘Nou, veel sterkte hoor.’ De gynaecoloog zei daarna: ‘Gezien het hele beeld denken we aan het Edwardssyndroom.”

Zwangerschap afbreken
Annemarie werd doorgestuurd naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ) in Utrecht. Na een dag konden ze er al terecht. “De gynaecoloog bevestigde het vermoeden van het Edwardssyndroom (ook wel trisomie-18 genoemd) en zei vervolgens: ‘Ik adviseer u om de zwangerschap af te breken.’ Ik zei direct: ‘Dat gaan we niet doen.’ Ze keek verbaasd. We zeiden: ‘Nee, we geloven dat het leven door God wordt gegeven en genomen. Dat gaan wij niet zelf afbreken.’"

De gynaecoloog antwoordde: ‘Maar kun je dan wel aan God verantwoorden dat je je kind een bestaan geeft dat niet menswaardig is? Dat ze als een kasplantje in een tehuis ligt?’ We zeiden: ‘Dat weten we niet, maar afbreken is voor ons geen optie.’ Je gaat op zo’n moment door een achtbaan heen, je weet niet wat je moet doen. Maar welke emotie er ook voorbij kwam, afbreken wilden we niet.” Tussendoor zochten ze contact met de Nederlandse Patiëntenvereniging voor advies.

Kerngezonde baby
En dus ging het ziekenhuis over op een vruchtwaterpunctie en een bloedonderzoek. “Daar werd het Edwardssyndroom en enkele andere afwijkingen uitgesloten. Mogelijk was er een afwijking aan de placenta. Onzekerheid bleef nog even. Totdat Thirza na 36 weken zwangerschap werd geboren. Het moment van de waarheid. Er zou iets gaan veranderen in ons leven, alleen was het de vraag wát.”

Het bleek goed uit te vallen. “Thirza bleek een kerngezonde baby te zijn van 1600 gram en veertig centimeter. Echt een minimensje! Ze was wel erg klein. Dat bleek door een probleem met de placenta te komen. De artsen zeiden dat er normaal gesproken geen kindje met deze problemen geboren kon worden. Maar het bleek hier dus wel te kunnen.” Echte problemen zijn er met Thirza nog niet geweest, ze is inmiddels 1,5. “Het is echt een schatje. Ze ontwikkelt zich normaal, is bijdehand, en haar lengte en gewicht zijn normaal.” 

Wonder van God
Annemarie kijkt met gemengde gevoelens terug op het hele proces. “De arts had het al over afbreken voordat de vruchtwaterpunctie had plaatsgevonden. Ze wisten niet eens zeker wat er aan de hand was. Als je niet sterk in je schoenen staat, kan ik me voorstellen dat mensen het advies van de arts volgen.”

“Uiteindelijk zijn we terug geweest in Utrecht toen Thirza zes weken oud was. De gynaecoloog die ons begeleidde bij de vruchtwaterpunctie kwam juist uit haar spreekkamer. Ze herkende ons nog. We lieten Thirza zien. Het enige wat ze zei was: 'Jullie hebben echt geluk gehad.' Wij zeiden: ‘Thirza is een wonder van God. Wat artsen ook denken te zien, God is de enige die het weet en die over het leven gaat.’”

Annemarie en Alexander hebben hun verhaal verteld tegenover de Nederlandse Patiëntenvereniging. Hier staat het originele verhaal. De Nederlandse Patiëntenvereniging hoort het graag als u iets soortgelijks heeft meegemaakt. 

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen