Nieuws

22 juli 2014 door Jeffrey Schipper

Lieve God...

Lieve God,

Mag ik U misschien iets vragen? Loopt het U gewoon niet helemaal uit de hand? Een vliegtuig uit de lucht geschoten in de Oekraïne. Het ene moment pak je je koffers, je zwaait je geliefden uit. Een paar uur later dringt het besef door dat deze geliefden nooit meer terugkomen. Niet te bevatten.

Ondertussen gaat het in het Midden-Oosten ook mis. ISIS rukt op. Mensen die U naam belijden worden op een verschrikkelijke manier weggejaagd. Gebouwen waarin Uw naam aanbeden wordt, zijn tot de grond toe afgebrand.

Door de hele wereld groeit op een verschrikkelijke manier de haat tegen de Joden. Het volk dat U heeft uitgekozen. Het volk dat U lief heeft! De haat is angstaanjagend. Even als het conflict in Gaza. Er gebeuren verschrikkelijke dingen. Aan beide kanten vallen slachtoffers. Palestijn of Jood, het maakt U niet uit. Ze zijn allebei schepsels van U. Ze zijn geschapen naar Uw beeld. Ze zijn Uw beelddragers. Daarom heeft hij, Palestijn of Jood, recht te bestaan.

En dan heb ik het nog geen eens gehad over Syrië, waar meer dan 150.000 slachtoffers zijn gevallen. Libië, waar keer op keer slachtoffers vallen. Nigeria, waar jonge meisjes ontvoerd en verkracht worden. CAR, waar christenen, moslims en stammen elkaar stelselmatig afslachten. Net als Soedan. En wat te denken van de vluchtelingenproblematiek. Mensen die als vee worden behandeld en op een dodemansboot naar Fort Europa dobberen.

De wereld is naar de kloten aan het gaan.

O God… ontferm U over deze wereld. Leer mij vertrouwen dat Uw weg goed is.

Gisten in de kerk had ik zin om een aantal wraakpsalmen te zingen. Maar helaas, het gebeurde niet. We zongen wél Psalm 139. Wat daar staat? 'Where shall I go from your Spirit? Or where shall I flee from your presence? If I ascend to heaven, you are there! If I make my bed in Sheol, you are there!'

Ik kreeg de woorden niet door mijn strot. Ik voelde boosheid omhoog komen. Ik geloof er gewoon even helemaal niets van! Slaapt U? Heeft U Uw handen van deze wereld afgetrokken? Bent U wel aanwezig? Gaat U wel mee tot het einde van de aarde? Waarom wél bij de één, waarvan ‘toevallig’ zijn ticket werd omgeboekt, en niet bij de ander? Gelden deze beloften nog wel anno 2014? Ik twijfel er aan…

… maar gisteren in dezelfde kerk. Woorden van troost. Een dienst over Elia. Die zijn hart, vragen en twijfels mocht uitstorten bij U. En ’s avonds opnieuw woorden van troost. Waar zoeken we troost? In muziek? Bij de harde woorden van Mark Rutte? Bij een daadkrachtig optreden van ons leger? Bij het meeleven van onze Koning? Of zoeken we troost in Psalm 119? ‘This is my comfort in my affliction, For Your word has given me life.’

Want we mogen vasthouden aan Uw beloften. Aan de Dood van de Zoon. Aan het feit dat U zegt, dat Uw genade genoeg is. Troost vinden we in het feit of we Uw kinderen zijn. Dat we U Papa mogen noemen. Échte troost vinden we in het besef dat onze geliefden op een plaats zijn waar ze dicht bij U zijn. En in Uw aanwezigheid is geen plaats voor oorlog, uit de lucht geschoten vliegtuigen en andere rottigheid.

En weet U God, soms zijn dit niet de antwoorden die ik wil horen.

Ze klinken mij veel te simplistisch in de oren.

Maar ik geloof dat we het hier wel mee moeten doen.

Dwars door onze twijfels, vragen en wanhoop heen.

Mogen we troost vinden bij U.

Met vriendelijke groet,

Een twijfelend kind van U

Bezoek de weblog van Leenard Kanselaar


Foto: Reuters

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher