Nieuws

30 augustus 2013 door Jeffrey Schipper

"Ik heb al mijn pijn in Gods handen gelegd"

"Ik kan mij nog goed herinneren dat ik op de basisschool enorm gepest werd en geregeld wegliep van school. Ik kon niet meekomen. Het was altijd chaos in mijn hoofd en ik kreeg het stickertje: ADHD." Aan het woord is Ruth, een twintiger die opgegroeid is in Noord-Brabant. Haar leven werd gekenmerkt door pesterijen en vernederingen wat haar in de psychiatrie deed belanden en uiteindelijk tot een zelfmoordpoging bracht.

"Ik kan me nog goed herinneren dat buurtgenoten een hele straat vol gekalkt hadden met scheldwoorden over mij. Ik droeg geen dure kleren, ik was traag van begrip, ik telde niet mee. Thuis wisten mijn ouders ook niet altijd goed raad met de pesterijen. Toen ik naar het voortgezet onderwijs ging, hoopte ik dat het pesten zou stoppen, maar het tegendeel was waar. Ik werd vaak uitgescholden, uitgelachen en er werd kauwgom in mijn haar gestopt. Toen vervolgens in het derde jaar mijn moeder levensbedreigend ziek werd, trok ik het niet meer en bleef ik zitten op school. Dit was een verschrikkelijke periode omdat ik toen ook ben verkracht door de vader van mijn vriendin. Ik was na dit misbruik totaal van de kaart, maar ben toen wel naar school gegaan. Op school kwam het er uit wat er gebeurd was en werden mijn ouders gebeld. In deze donkere periode werd het gitzwart. Mensen om mij heen kregen te horen wat er gebeurd was en de roddel was, dat ‘ik het zelf graag gewild had’. Ik werd depressief, sloot mezelf op en durfde niet meer naar buiten. Helaas ben ik een jaar later opnieuw te grazen genomen door deze zelfde man. Ik was toen echt volledig kapot."

Mislukte zelfmoordpoging
De pesterijen en het seksueel misbruik gaven bij Ruth de overtuiging dat ze beter een einde aan haar leven kon maken. Ze kon God niet vinden in deze duisternis en sloeg de hand aan zichzelf. Ruth zocht alle pillen die ze kon vinden en nam een overdosis in. Haar moeder vond haar echter op tijd en zo mislukte de poging.

"Na deze mislukte poging ging het alleen maar slechter met mijzelf. Met de ondersteuning van psychiater en psycholoog probeerde ik mijn leven weer op te pakken, te studeren, baantjes te zoeken, maar alles brak mij vaak bij de handen af. Ik had een persoonlijkheidsstoornis en een post traumatische stress stoornis. Ik had een grote zelfhaat en beschadigde mijzelf continue met mesjes. Ik wilde dood. Thuis liep het helemaal niet en ik kwam in een beschermde woonvorm terecht. Dit was goed. Hier kon ik meer in rust aan mijzelf werken. Ik vond een fijne kerk en goede mensen om mij heen. Toch viel ik geregeld terug met in mezelf snijden. Ik voelde mij erg onzeker, was nooit echt vrij. Ervoer haat richting de verkrachter en richting mijzelf."

"Het was in de zomer van 2012 dat ik een bericht op Facebook voorbij zag komen, over een christelijk jongerenweekend; ‘Heartbeat Weekend’ (foto). Het programma sprak mij aan en ik heb toen gezegd: ‘Heer, als ik 100 euro op mijn rekening heb staan, ga ik er heen.’ Ik keek op mijn rekening en ja, het stond er op. Dus ik heb mij direct ingeschreven. Ik ben er alleen naartoe gegaan. Vond het eerst doodeng tussen die andere 250 jongeren, maar ik leerde al heel snel leeftijdsgenoten kennen en het ijs was gebroken. De sprekers vond ik te gek, de aanbidding heel mooi, maar toch was ik ‘niet vrij’. Ook hier was ik op mijn hoede of mensen mij wel accepteerde. Maar er waren goede leiders met wie ik kon praten."

Ommekeer
Op zondagochtend 28 oktober 2012 vond er een ommekeer plaats in het leven van Ruth. In een bewogen dienst, deed spreker Kees Kraayenoord een oproep voor jongeren die in hun leven te maken hadden gehad met verwerping en seksueel misbruik. Een heel kwetsbaar moment waar Ruth op inging. Ze ging naar voren en liet voor zichzelf bidden door het gebedsteam. Ruth over dit moment:  "Op het moment dat er voor mij gebeden werd voelde ik een krachtige aanraking. Van mijn voeten naar mijn hoofd voelde ik Gods kracht door mij heen gaan. Er sprak een rustige stem, die zei ‘laat het maar los, je hoeft het niet alleen te doen’. Dit raakte mij zo diep, dat toen al het verdriet en boosheid eruit kwam. Ik heb enorm gehuild en heb al mijn boosheid en pijn in Gods handen gelegd. Deze kapotte misbruikte vrouw, ontving op dat moment Gods genezing."

"Aan het einde van de dienst liep de aanbiddingsleidster van de Transformed band naar mij toe. Ze had het die ochtend op haar hart gekregen om een houten hart met een roos erin mee te nemen en het aan iemand die ochtend te geven. Ze wist niets van mijn situatie, maar aan het einde van de dienst gaf ze het aan mij met de woorden: ‘net als deze roos ga jij door Gods liefde bloeien. Hij maakt je krachtig’. Het was zo raak! Deze ochtend heeft mijn leven veranderd. Ik heb nooit meer een mes in mijn armen gezet. Ik ben niet meer bang in grotere groepen en ervaar dat ik van mijzelf houd. Ik ben een kind van de Vader en ik mag er zijn."

Dankbaar
"In de week na Heartbeat kreeg ik veel reacties van omstanders dat ik straalde. Maar ook de weken daarna was ik veel vrolijker. Inmiddels heb ik een eigen woning gevonden en ben deze maand augustus op mijzelf gaan wonen. Als het soms even moeilijk is, heb ik mensen om mij heen die mij steunen en mij op God wijzen. Ik ben God dankbaar voor wat Hij in mijn leven heeft gedaan. Bij Hem zijn alle dingen mogelijk. Aankomende oktober ben ik een jaar vrij. Ik kijk er naar uit om het dan bij het Heartbeat Weekend begin oktober, mijn vrijheid te vieren," aldus Ruth.

Met dank aan: Sander van Dijk - www.heartbeatweekend.nl

Foto: Heartbeat

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher