"'Vergeestelijken' seksualiteit leidt tot schuldgevoel"

18-03-2013 door Jeffrey Schipper
"In de christelijke subcultuur hebben we de neiging om seksualiteit te ‘vergeestelijken’: we koppelen onze seksuele gevoelens aan ons geloof. Maar precies die koppeling kan leiden tot schuldgevoel," zegt Arjet Borger, schrijfster van In gesprek over seks. "Als we als christen een tentamen niet halen of ontslagen worden, voelen we ons dan schuldig naar God? Nee, vaak niet. Maar als het gaat over onze seksualiteit, voelen we ons wel snel schuldig."

Seksualiteit is volgens Arjet geen 'mag niet'-onderwerp. "Het is niet te vangen in een paar simpele regels of normen. Seksualiteit is veelzijdig en hoort bij onze identiteit. Het is belangrijk om dat te erkennen en accepteren. Dat zal leiden tot een stuk ontspanning. Vanuit die ontspanning kan de vraag worden gesteld hoe je met die seksuele gevoelens en verlangens om kunt en wilt gaan. Dat zal elk individu voor zichzelf moeten invullen. Wat onze bijdrage kan zijn, is dat er goede informatie beschikbaar is en dat we een open houding aannemen, zodat we kunnen luisteren naar het verhaal van de ander in plaats van dat we onze eigen norm willen overdragen. Het is logisch dat seksualiteit geen makkelijk onderwerp is, maar we moeten voorkomen dat het van een veelzijdig onderwerp verandert in een complex onderwerp."

Het roer moet om: tijd voor een nieuw gesprek over seks, zeg je. Waar bestaat dat 'nieuwe gesprek' uit en wat is dan het verschil met het 'oude gesprek' over seks?

"Seksualiteit is altijd een wat lastig onderwerp, voor christenen en niet-christenen," antwoordt de auteur. "Logisch, want in je seksualiteit ben je kwetsbaar. Gevoelens van schaamte hebben dus een beschermende functie. Maar het zorgt er ook voor dat er niet makkelijk over gepraat wordt. De informatie die we aan kinderen en jongeren meegeven is daarom beperkt. Meestal geven we de technische informatie over seks en voortplanting wel mee. En als christenen geven we daarnaast onze (bijbelse) normen en waarden mee."

"Maar in de adolescentieperiode gaan jongeren op zoek naar hun eigen antwoorden: ze weten vaak nog helemaal niet zeker wat God of de Bijbel voor hen betekent. Dat hoort bij hun levensfase.  Daarom moeten jongeren ook ‘gewone’ informatie over seksualiteit en relaties krijgen. Over wat het is, over de seksuele gevoelens die ontstaan, over de verschillen tussen jongens en meiden en bijvoorbeeld over hun verwachtingen van een relatie. Door een veel breder gesprek te voeren, kun je bijvoorbeeld jongeren laten nadenken over hun eigen wensen en grenzen. Zo kunnen jongeren zich een kader (van omgaan met zichzelf, seksualiteit en een relatie) eigen maken dat niet staat of valt met de mate waarin zij met God bezig zijn."

Volgens Jos de Keijzer slagen christenen er niet in op een gezonde manier te praten over seks. 'Niet te veel over praten en als er problemen zijn, proberen die te verzwijgen', schrijft hij. Bent u dat met hem eens en welke misvattingen komt u vaak onder christenen tegen?

Arjet: "Jos Keijzer schrijft op een treffende manier over de kramp die er vaak heerst als het over seksualiteit gaat. Maar voordat er seksuele problemen ontstaan, hebben mensen vaak al vragen. Accepteer daarom dat we als mensen seksuele gevoelens hebben en haal de spanning van het onderwerp af. Dan kunnen veel normale vragen gewoon beantwoord worden en dat zal tot minder problemen leiden. Immers, zijn de geslotenheid, het taboe, de schaamte of de schuldgevoelens niet de veroorzaker van de krampachtige houding die we aannemen?"

"Ook wordt er bij de ‘ontdekking’ van seksuele problemen vaak geschrokken gereageerd. Het wordt verzwegen of de kerk probeert het op te vangen. Het punt is alleen: seksuologie is een apart vakgebied. Bij problemen op het gebied van seksualiteit spelen er heel veel dingen mee. Er zijn professionele hulpverleners die goede zorg kunnen bieden wanneer dat nodig is. Dat is dus het tweede dat vaker zou mogen gebeuren: op een ontspannen manier erkennen dat er een hulpvraag is. Dan kan er gezocht worden naar een professionele relatietherapeut (bijv. bij vreemdgaan) of psycholoog/seksuoloog (bijv. bij pornoverslaving)."

Van de mannelijke christelijke studenten doet of deed 94 procent aan zelfbevrediging, blijkt uit onderzoek. Wat is uw eerste reactie als u dit leest en wat zou de reactie moeten zijn van kerken en predikanten hierop?

"Het merendeel van de mannen doet of deed aan zelfbevrediging. Dat was en is bij iedereen bekend. Een eerste reactie is dan ook dat we daar niet van moeten schrikken. We zouden er juist meer ontspannen mee om moeten gaan. Voor de jongeren die vragen hebben over zelfbevrediging is goede informatie over seksualiteit nodig (zoals bijvoorbeeld op www.vrijeliefde.nl te vinden is). Pas dan kun je leren er goed mee om te gaan," aldus Arjet.

Bestel hier het boek In gesprek over seks.

Ontvang het online magazine voor christenen!

Daily Newsletter
Weekly Newsletter


Discussie over "'Vergeestelijken' seksualiteit leidt tot schuldgevoel"
Reacties uitzetten op CIP.nl? Klik hier!