Nieuws

14 december 2011 door Patrick Simons

"Ik kwam tot geloof in de gevangenis"

Manuel groeide op in een weeshuis in Colombia en verhuisde op zijn veertiende naar Nederland. "Ik werd hier liefdevol opgevangen door een pleeggezin. Toch was ik
rebels. Ik ging altijd tegen ze in en bewoog mezelf op een gegeven moment zelfs op het criminele pad. Ik deed kleine inbraakjes en ging zakkenrollen om mijn drank en
leven te kunnen bekostigen."

Manuel ging dan ook uit huis toen hij oud genoeg was. Dat ging niet lang goed: "Ik werd opgepakt bij een inbraak en doordat ze mijn DNA afnamen, konden ze me ook aan een aantal andere inbraken linken, zodat ik een behoorlijke celstraf kreeg. Ik moest drie jaar de cel in, waarvan de helft voorwaardelijk was. In de cel kreeg ik last van zelfmoordneigingen. Ik kreeg een hekel aan mezelf en wilde niet langer doorgaan. Totdat er iemand langskwam die me vroeg of ik een Bijbel wilde hebben. Het herinnerde me aan vroeger, toen ik nog in mijn adoptiegezin zat. Daar vertelde mijn adoptiemoeder altijd zulke mooie verhalen uit de Bijbel. Ik nam hem dus aan en begon er in te lezen. Toen ik het verhaal las van Jezus met een vrouw die overspel had gepleegd, werd ik hard getroffen. Ik besefte dat Jezus mij ook wilde vergeven en dat Hij ook tegen mij zei: 'Ik wil je redder zijn, ga heen en zondig niet opnieuw.' Een week later kwam de man, die de Bijbel had gebracht opnieuw en hij vroeg of we samen konden bidden. Ik heb mijn hart aan de Heer gegeven en sindsdien kreeg ik zelfs weer vreugde in mijn leven!"

Inmiddels is Manuel weer vrij en probeert hij zijn leven weer op te pakken: "De reclassering helpt mij om aan een baan te komen en op dit moment werk ik dan ook de hele week. Ik ben zo trots op mezelf dat ik op een eerlijke manier mezelf kan onderhouden! Ik ga elke week naar kerk en heb ook op woensdagavond een Bijbelstudie van de kerk. De man, die me opzocht in de gevangenis, is een goede vriend van me geworden en bezoekt me nog regelmatig. Binnenkort ga ik zelfs een keer mee om andere gevangenen te vertellen wat mij is overkomen. Wat misschien nog wel het mooiste was na mijn vrijlating was de hereniging met mijn adoptieouders. Toen ik binnen kwam, reageerden ze een beetje geschrokken. Ze waren bang dat ik nog steeds zo was als eerst omdat we al heel lang geen contact meer hadden gehad. Toen ik ze vertelde dat ik tot geloof in Jezus was gekomen, hebben ze me huilend omarmd en hebben we samen gezongen en gedankt. Ik ben nu weer helemaal opgenomen in de familie en zie hen gewoon als mijn ouders en zij mij als hun zoon. En dat allemaal dankzij God, mijn Vader!"

Start het gesprek

Alleen CIP+ leden kunnen reageren op artikelen. Word ook CIP+ lid, praat mee en geniet van nog veel meer voordelen!
Bekijk alle voordelen Inloggen
Vakanties
Hier adverteren?
New Faith Network
NFN Originals Films
bekijk alle originals

Beluister onze Podcast!

iTunes Stitcher