Spreken op de EO-Jongerendag -'een traan over haar wang'

01-07-2009 door Rik Bokelman
Henk Stoorvogel, oprichter van de Nederlandse afdeling van Athletes in Action en sinds 2006 verantwoordelijk voor gemeenteontwikkeling bij de evangelische gemeente Vrije Evangelisatie in Zwolle, sprak op de EO-Jongerendag 2009. Hij had de kans om duizenden jongeren enthousiast te maken voor een leven met God, zoals Hij dat bedoelt heeft. Hij vertelt over zijn belevingen als spreker van de EO-jongerendag in het Gelredome.

Als je mij pakweg een jaar geleden had gevraagd hoe mijn ‘droomdienst’ er uit had gezien, dan had ik gezegd: ‘Een dienst waarbij David Crowder met zijn band de aanbidding leidt en waar ik dan mag spreken.’ Afgelopen zaterdag werd de droom werkelijkheid.

Ik voelde me de hele voorgaande week al rustig en gefocust. Ook zaterdagochtend bleef deze rust. Ik verbaasde me daar zelf wel een beetje over. Ik voelde me enorm gedragen door gebed (en heb ook van veel mensen gehoord dat ze voor me hebben gebeden, waarvoor bedankt!). Ook had ik een vaste overtuiging dat God zijn werk zou doen. Ik hoefde geen 32.000 jongeren op mijn nek te dragen. God zou zijn Woord gaan eren en harten raken. Twee dagen voor de Jongerendag kreeg ik een mailtje van iemand uit de gemeente. Hij had voor me gebeden en een woord door gekregen: ‘Hij die u roept is getrouw. Hij zal het ook doen.’ Ráák!

Met Bert van der Stouwe en mijn schoonvader (mijn belangrijkste coach op het gebied van spreken en vaste begeleider naar al mijn externe spreekbeurten) reed ik zaterdagochtend naar het Gelredome. Op de snelweg kregen we een lekke band. ‘Yes!’, was mijn eerste reactie. Ik vond het wel mooi dat we toch nog wat tegenstand kregen. Als iemand de moeite nam om ons af te stoppen was het dus belangrijk om tóch aan te komen.

Nadat een ‘toevallig’ passerend gemeentelid met vaardige hand de band had verwisseld reden we verder. In het Gelredome ging alles vrij snel. Bidden, omkleden, visagie, sfeer proeven in de zaal. Wat een feest! Wat een overweldigende hoeveelheid mensen! David Crowder knalde er heerlijk op los. Ik voelde me als een renpaard vlak voor de start. Ik wilde los. Vliegen. Voor de Koning.

Vlak voordat ik op moest kon ik mijn held David (Crowder) nog de hand schudden. Steven Kranenburg bad nog even voor me, André Rouvoet wuifde een bemoedigende groet en daar ging ik. Ook onder het spreken ervoer ik rust. In de verte zag ik Bert en mijn schoonvader staan. Als twee herauten, twee helpers die mijn handen hoog hielden, zoals Aaron en Chur bij Mozes. Alles liep zoals voorbereid. De arenduil, met zijn spanwijdte van 3,5 meter kwam aanzweven, de kippen speelden hun rol voortreffelijk en pikten vrolijk door en de inleidende storm klonk ook echt stormachtig.

De uitnodiging was een heilig moment. Heilig. Er daalde een heilige stilte neer. Tijdens de preek zie je hier en daar nog mensen lopen, iemand gooit een bal naar je toe – er gebeurd van alles. Tijdens de uitnodiging werd het muisstil. Ik kon de kippen horen kakelen. Ik kon de goddelijke wind bijna horen suizen. ‘Dat de Geest nu nieuw leven in jou mag blazen!’ Duizenden gingen staan in reactie op de uitnodiging.

En toen was het alweer voorbij. Ik liep af, werd opgevangen door medewerkers van de EO. Ik voelde me opeens een beetje dizzy. Overweldigd door een mix van emotie. Wist niet meer wat te zeggen, wat te doen. Het enige dat je dan wilt horen is: ‘Goed gedaan.’ Dat is ook wat Minister President Balkenende tegen mij zei. Hij zat achter het podium te wachten totdat hij op moest en had de preek ook gehoord. Ik gaf hem een hand. ‘Mooi gedaan. Goed gedaan.’

Van tevoren had ik al wel van Kees Kraaijenoord en anderen gehoord dat je je na zo’n spreekbeurt best onzeker en kwetsbaar kunt voelen. Nu kwam ik er achter dat dat inderdaad zo is. Ik voelde me leeg. Onzeker of het goed was over gekomen. Ik was als een lege spons die gretig alle positieve feedback in wilde zuigen.

Terugkijkend zijn er twee dingen die mij diep geraakt hebben.

Het eerste is de samenwerking met de EO. Ik kende de EO natuurlijk wel van buiten, maar niet van binnen. Vanaf het begin van het voorbereidende proces naar de Jongerendag toe heb ik genoten van de warmte en de professionaliteit van de medewerkers van de EO. Ik voelde me onderdeel van de ‘EO-familie’. Ik zag ook het hart waarmee de EO-medewerkers bezig zijn met het maken van programma’s en het opzetten van evenementen. Overal proefde ik steeds weer: ‘Deze mensen gaan voor Jezus. Het werken bij de EO is voor hen niet zozeer een baan, als wel een roeping.’

Het tweede dat mij raakte was de reactie van Manoa, onze oudste dochter (4 jaar). Zij was mee (in haar mooiste kleren) en dacht steeds dat ze naar een kerk zou gaan. De kerk bleek een stadion. De muziek oorverdovend. De lichtshows overweldigend. Ze kwam ogen en oren te kort. Toen de preek begon zat zij met Ruth op het veld. Opeens zag ze haar papa op dat levensgrote scherm. ‘Ik wil naar papa toe’, zei ze. Maar dat kon niet. De hele preek bleef ze aandachtig luisteren. Zittend tussen de benen van Ruth bad ze het gebed mee. Het was stil. Doodstil. God was aan het werk. Toen ik ‘amen’ zei, deed ze haar ogen weer open. Ze keek omhoog naar Ruth. En over haar wang rolde één traan.

De christelijke nieuwsbrief die je ook echt leest!

Daily Newsletter
Weekly Newsletter


Discussie over Spreken op de EO-Jongerendag -'een traan over haar wang'
Reacties uitzetten op CIP.nl? Klik hier!